Home

chidambaram

De grote blonde jongen, die in de rij staat voor het loket om voor mij en hem tickets naar Chidambaram te kopen, valt zo op dat de mensen naar hem kijken en mij over het hoofd zien. Ik kan mezelf goed onzichtbaar maken; dat kon ik als kind al. Hij niet. Als hij op straat loopt, kijkt hij het liefst elke voorbijganger aan en meestal groet hij ze ook nog. Ook nu staat hij grappen te maken met de mensen op hem heen. Ze slaan hem op de schouder, al is hij twee koppen groter dan iedereen.

Ik sta aan de zijkant van de grote stationshal, tegen de vieze muur, en ik pas op de rugzakken. Zo nu en dan neem ik automatisch een slok uit de literfles water die tussen mijn voeten staat. Mensen drommen langs me heen op weg naar de perrons, mensen zitten op de koele marmeren vloer, mensen praten met elkaar in een ratelende taal die snel boos klinkt. Naast me zit een moeder op de grond, met om haar heen vele tassen en kinderen. Ze lacht naar me. Ze mist een voortand.

Na een half uur komt M naar me toelopen, triomfantelijk twee tickets in de lucht stekend. “Hatsekidee! Ik mocht voor. Hele aardige mensen. Ze wilden me eerst geen derde klas geven maar ik bleef het gewoon herhalen. Over een uur vertrekken we.” Ik bekijk de tickets. Je verwacht in zo’n chaotisch land geen treinkaartjes die er bijna hetzelfde uitzien als een vliegticket Amsterdam-Parijs. Wat had ik dan verwacht? Een vodje, of iets handgeschreven.

We sjorren onze rugzakken op de rug, ik pak de waterfles, en voetje voor voetje waden we door de menigte richting de perrons. Het lijkt een voordeel dat we groter zijn dan de rest, maar dat is het niet, want we zijn lomper maar beleefder dan zij. Ik pak de achterkant van M’s rugzak beet om hem niet kwijt te raken, al zou hij honderden meters verderop nog opvallen. Ik voel handen in mijn zij, ik struikel over voeten, ik voel me een zwemmende koe in een school haringen. Daarbij loopt het zweet over mijn rug en langs mijn benen naar beneden, maar gelukkig verdampt het meteen weer, dus mijn kleding is redelijk droog.

Dan is er ineens ruimte. Koelte. Rust. Blijkbaar gaan er weinig mensen onze kant op; het perron is bijna leeg. M vertrouwt het niet, en vraagt aan een man in een groen uniform of dit de trein is naar Chidambaram. Hij lacht niet en schudt nauwelijks merkbaar zijn kin als een slinger heen en weer- tik-tok, tik-tok. Oh ja, geen gesloten vragen want ja en nee zijn hier eigenlijk dezelfde begrippen. Wie kan er tenslotte dingen zeker weten in een wereld die lijkt te bestaan uit chaos en willekeur. Jouw ‘ja’ kan over drie minuten ‘nee’ zijn, die trein kan komen of op dit zelfde moment tegen een andere trein aan botsen zodat beide nooit meer ergens zullen aankomen. De goden- en dat zijn er nog al wat in het Hindoeïstische pantheion- zijn voortdurend verwikkeld in eindeloze avonturen en hebben ontelbare redenen om nu eens dit en dan weer dat te beschikken en wie zijn wij mensen nu helemaal? Mieren! Minder dan mieren!

We doen wat we langzaam hebben geleerd in de weken dat we in dit land rondreizen, en wat iedereen hier doet: we aanvaarden onze situatie en gaan op de grond zitten. M. kijkt me vragend aan, maakt een kommetje van zijn hand en doet alsof hij er iets uit laat vallen en ik pak de dobbelstenen en een pen uit het ritszakje van mijn rugzak. Al gauw zijn we verdiept in het zoveelste spelletje Yatzee, en we lachen en gooien de dobbelstenen en dagen elkaar uit, bluffen dat we nú vijf zessen gaan gooien en we hebben niet eens in de gaten dat het perron volloopt en dat er zich een menigte om ons heen heeft verzameld, druk in discussie over wat de regels zouden zijn van het spel dat we zitten te spelen.

Dobbelstenen, dobbelen, dat kennen ze wel, en ze verheugen zich in het feit dat twee wezens die er zo anders uitzien en zich zo anders gedragen dan zij, wezens die er zo’n ander leven op na houden dat ze net zo goed van een andere planeet zouden kunnen komen, wezens die niet te doorgronden zijn, dat die zomaar iets zitten te doen wat ze begrijpen, wat ze leuk vinden, wat ze zelf ook doen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s