Home

zigeunerjongetje

‘Als mensen over gevoel spreken, hebben ze het over het recht op luiheid zonder schuld.’ A. Grunberg, Volkskrant 9 april.

“Je verhalen zijn af en toe wat afstandelijk. Je mag jezelf meer laten zien.” Dat zei iemand die op mijn vraag eerlijk vertelde wat hij van mijn blog vond. “Je moet kiezen: of beschouwende stukken, of gewoon helemaal open zijn. Nu zweef je er tussenin.” Tja, je vraagt iemands mening en dan is het niet meer dan fair dat daar ook kritische noten tussen zitten. Het is zelfs fantastisch te noemen dat iemand zijn eerlijke mening geeft, want dat durft bijna niemand.

Het is ook nog eens niet de eerste keer dat ik het verwijt krijg afstandelijk te schrijven. Al jaren maak ik zogenaamde ‘levensverhalen’ voor een blad dat drijft op leedvermaak van haar lezers. (Of zou het herkenning zijn? Ik denk dat mensen het heerlijk vinden andermans ellende te lezen omdat ze dan kunnen denken dat zij het toch beter doen.) Mijn redacteur bij dat blad zei me regelmatig dat ik ‘iets meer emotie’ in het verhaal moest schrijven. ‘Ik voel wat afstand tot de hoofdpersoon.’

Vervolgens las ik het verhaal dan goed door, om op een paar strategische plekken het woord ‘huilend’ in te vullen, of ‘terwijl de tranen me over de wangen liepen’. Als ik het stuk dan terugstuurde, was het altijd o.k. volgens mijn redacteur, werd het geplaatst en kreeg ik keurig mijn factuur betaald. Ik lachte me dan rot, maar ergens voel ik hier nu nog steeds onbehagen over. Houden mensen van kitsch of heb ik geen emoties?

Bij een goed verhaal moet je je kunnen identificeren met de personages. Om je te kunnen identificeren met iemand, moet je zijn gevoelens kennen. Tot zo ver snap ik het. Maar als ik eerlijk over mezelf schrijf, dan schrijf ik wat ik denk. Ik denk na over mijn gevoelens, handelingen, mijn leven en waarom ik doe zoals ik doe. Omdat ik er over nadenk, kan ik het opschrijven. Ik kan de lezer toch geen nat gehuild papier onder ogen geven?

Bovendien; hoe lezenswaardig is de rauwe emotie? Wat heb je er aan? Wil je als lezer weten dat ik de hele nacht heb liggen woelen en huilen omdat ik in een hormonale dip ten onrechte vind (of moet ik hier ‘voel’ schrijven?) dat mijn leven een wankele puinhoop is die morgen bij het krieken van de dag in elkaar zal storten? Dat dan iedereen zal ontdekken wat een incompetente lozer ik ben? Dat ik mijn kind voor het leven geestelijk aan het verminken ben en dat ik failliet zal gaan?

Ik zelf heb meer aan de beschouwende constatering dat ik vaak op de tweede nacht na een weekend waarin ik te veel wijn (of speciaalbier of wat dan ook) heb gedronken, een soort afkick-dip heb, en dat ik dan niet kan slapen en ga liggen piekeren. Die emoties, met andere woorden, vind ik niet zo interessant, omdat ze niet reëel zijn. En ben ik mijn emoties? Alsjeblieft, zeg! Ik ben wat overblijft, nadat de emoties als donderwolken of regenbuien voorbij zijn getrokken. Daaag, emoties! Tot de volgende keer!

Advertenties

5 thoughts on “Emoties zijn niet echt

  1. Er is denk ik een groot verschil in wat een bepaalde lezersgroep verwacht. Hetzelfde als met tekenen, hoe meer je invult hoe meer mensen het kunnen waarderen, hoe meer je open laat hoe moeilijker het wordt als je zelf niet de behoefte hebt om het in te vullen.

    Emotie zit tussen de regels door, daar lezen maar weinig mensen. Juist door die emotie tussen de regels te stoppen, kan je de lezer vrij laten waar deze zijn eigen emotie projecteert op het verhaal. Juist door iets niet te schrijven is de herkenning groter, omdat ik het zelf kan invullen en het dus meer overeenkomt.

    Maar wil je een groot publiek, dan moet je de emotie voorkauwen.

    • Inderdaad, Daan. Zeggen dat emoties niet echt zijn is natuurlijk een beetje provocerend, maar ik denk dat je in mijn ‘beschouwende’ stukken echt ook wel emoties kunt lezen ‘tussen de regels door’. Maar misschien heb ik ze iets te ver weg gestopt, die krengen… 😉

  2. Tja, emotie. Gelukkig zijn we die niet. We hebben, we voelen ze. Maar echt waar we zijn ze niet. Als we het willen, zijn we heel wat meer dan dat. En laat dat nou precies zijn wat ik in jouw verhalen lees. Ja, ik ben maar één lezer. Meer niet. Maar ook niet minder. Het mooie van een blog is dat het van jou is. Jouw plek, jouw woorden, jouw waarheid. Ik lig meestal onder tafel van het lachen als ik je blogs lees (beetje overdreven), nou ja beter gezegd: soms betrap ik mezelf erop dat ik hardop zit te lachen. En hoe belangrijk is het wat anderen vinden? Dat zijn ook maar meningen en die kosten en zijn ook nogal eens afhankelijk van het moment waarop iemand die mening ventiteerlt. Of van het weer. Of het ochtendhumeur van de partner.
    Gewoon lekker blijven schrijven. Zoals jij het wilt. Met of zonder donderwolken. Maar wel altijd met die net iets ingehouden humor. Want dat is wat er achter die emoties zit. En dat lees ik in ieder geval graag…

  3. Gewoon jezelf blijven Mirjam. Het is jouw blog en je hebt het recht het op je eigen manier te schrijven. Als daar emoties bij horen, is dat aan jou of en hoe ze te verwoorden.
    Ik lees je altijd graag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s