Home

afro“Mag ik even voelen?” staat er boven een artikel in de Volkskrant van afgelopen donderdag. Het is een interview met de maker van de nieuwe film ‘Dear white people’, een satire over de botsende zwarte en witte cultuur op een Amerikaanse universiteit. Blanke mensen schijnen dit vaak te vragen aan mensen met kroeshaar, en regisseur Justin Simien wil dat ze daar mee ophouden. Dat vind ik jammer.

“Dat is iets, hoor, als mensen ongevraagd aan je haar voelen. Wonderlijk fenomeen”, zegt Simien tegen interviewer Bor Beekman. Hij heeft het, toen hij nog meer haar had dan tegenwoordig, vaak genoeg aan den lijve meegemaakt. Ik, met mijn melkboerenhondenhaar, nog nooit, en misschien kan ik er daarom niet goed over oordelen. Als ze het zo maar doen, is dat inderdaad wel onbeleefd, ja. Maar als ze het nou heel lief vragen?

Ik moet denken aan die keer, heel lang geleden, dat ik met mijn toenmalige vriendje in Zuid India rondreisde, en dat we buiten de gebaande paden van de ‘backpackersbijbels’ wilden blijven. We prikten een stadje op de kaart, en reisden daar met de trein heen. Overal waar we kwamen werden we aangestaard, en regelmatig bevoelden mensen hardhandig onze blote armen. Het duurde even voor we doorhadden dat ze probeerden of het wit van onze huid af zou geven.

Blank en zwart (cq donkerbruin of lichtbruin), zij het Afrikaan, Tamil of Midden Oostenbewoner; we weten weinig van elkaar. ‘Onbekend maakt onbemind’ zegt het cliché, en clichés zijn waar, dat weet iedereen. Er zijn zelfs hele volksstammen bang voor het vreemde, ‘xenofoob’ zoals de Oude Grieken het hun al wel bekende fenomeen noemden, en dat veroorzaakt allerlei narigheid als die volksstammen toch samen moeten leven in een land. Dat willen we niet met z’n allen, toch?

Het is dus zaak elkaar te leren kennen, want als je weet hoe het exotische voedsel van je Afrikaanse buurvrouw smaakt, vind je het vast niet meer zo stinken in het trappenhuis. Als je weet dat Tamilvrouwen in India zich vaak insmeren met wit spul om ‘mooi’ te zijn, snap je waarom ze aan je armen willen voelen. Als je weet wat er achter het verbod op afbeeldingen van Mohammed zit, hoef je hem niet meer zo nodig op een voorpagina te zetten.

“Mag ik even voelen?” is dus eigenlijk geen ‘bedoelde of onbedoelde racistische oprisping’ zoals De Volkskrant boven haar interview schrijft, maar een oprecht belangstellende en nieuwsgierige vraag naar iets wat je als blanke niet kunt weten als je nooit met een zwart persoon in bed hebt gelegen. Of andersom, trouwens. (Misschien is dat pas echte emancipatie: als je diezelfde vraag aan een blanke stelt.) Ben nieuwsgierig naar elkaar, zeg ik dus. Dat redt levens.

Advertenties

One thought on “Mag ik even voelen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s