Home

Een week nadat we terug waren in Nederland, ging J weer naar haar vertrouwde kinderdagverblijf. Ik had van te voren geregeld dat ze voor haar een plaatsje open zouden houden in dezelfde groep, en bij dezelfde kinderen en leidsters, en we besloten dat het goed voor haar zou zijn om meteen weer in de gewone, veilige routine te duiken. Voor ons was het ook fijn om de handen vrij te hebben om ons ‘bestaan’ in deze stad weer op te bouwen.

Omdat we in Frankrijk goed hadden kunnen nadenken over wat we nou wilden worden als we later groot waren, begonnen we allebei met een duidelijk doel voor ogen weer aan ons werk. A wilde naast zijn klussenbedrijf ‘iets met zijn schilderijen’ doen, en ik wilde alleen nog maar schrijven, geen bijbaantjes meer. Ik geloof dat A in datzelfde jaar nog een expositie had, en ik won een columnwedstrijd van de nrc-next en haalde daar meer werk mee binnen.

J ging naar de basisschool, A en ik verdeelden de ‘oppastijd’ die natuurlijk steeds minder werd, en alles ging zijn gangetje, toen A ziek werd. Op een ochtend werd hij wakker met rode vlekken over heel zijn bovenlijf, en omdat ze al richting zijn gezicht gingen, vond ik dat hij naar de dokter moest. De diagnose was gelukkig snel gesteld: hij had de zeldzame huidziekte Pytoriasis Rubra Pilori (PRP). Overmatige celdeling en verhoorning van de huid.

In het kort: niet dodelijk en niet chronisch in deze variant, maar vier tot vijf jaar ging het wel duren. Ze hadden er geen remedie tegen, maar A kon wel pillen slikken die ze normaal aan kankerpatiënten geven om de celdeling te remmen. Iedereen die A kent, zal niet verbaasd staan als ze horen dat hij die pillen weigerde, omdat ze niets genazen en intussen wel zijn immuunsysteem lam zouden leggen. Hij koos er voor om het zelf te doen.

In de maanden die volgden werd A zijn huid helemaal rood. De eelt op zijn handen en voeten verdriedubbelde, en na een tijdje kon hij echt niet meer werken, en hij liep moeilijk. Hij kon alleen nog maar crocs aan en hij liep de hele dag met stoffen handschoenen aan, met dikke lagen zalf eronder. Hij zat onder de rode vlekken en durfde amper naar buiten. Het hele huis lag vol schilfers. We waren in shock.

Toen het na een tijdje minder werd, waren wij zo optimistisch om te denken dat ‘we het bijna gehad hadden’, maar deze ziekte bleek een hardnekkige jongen die tot op de dag van vandaag nog niet uitgewoed is. Gelukkig is de erge eeltvorming na een jaar of twee over gegaan, dus A kan wel weer lopen en werken. De eerste keer dat hij weer normale schoenen in zijn eigen maat aan kon, was een feestje. Ook zijn energieniveau wordt weer steeds beter.

A is wel veranderd door zijn ziekte. De optimistische alleskunner is in zijn schulp gekropen en heeft moeite om weer deel te gaan nemen aan de maatschappij, nu de prp ‘bijna gedaan’ is. Ook voor ons gezin heeft dit veel betekend. J heeft bijna geen herinneringen aan haar vader zonder ziekte. Ze vind het normaal als A zich dagen of weken terugtrekt in bed of in zijn schuur. Hij komt er vanzelf wel weer een keer uit, lijkt ze te denken. Kinderen passen zich aan.

Achteraf ben ik blij dat de ziekte ‘na Frankrijk’ toesloeg, in plaats van ervoor. Dan hadden we nooit kunnen gaan. We leven nu met de dag en zijn blij als het weer even beter gaat. En als het slecht gaat, dan wachten we gewoon tot het weer beter gaat. Maar ik merk, dat dit het leven van ons alle drie op ‘pauze’ heeft gezet. We hebben geen gezamenlijk plannen, geen doel op dit moment, en dat mis ik wel. En dat mist onze relatie, die daaraan haar stevigheid ontleende, ook.

***

Dit zijn de laatste duizend woorden van de schrijftober challenge. Maar ik heb er nog wel honderdduizend te schrijven, merk ik. Je denkt misschien dat ik je nu alles heb verteld over mijzelf in de afgelopen dertien jaar, maar voor hetzelfde geld had ik een heel ander verhaal verteld. Het is maar net welke woorden op hun plek vallen op die dag, op dat moment dat ik aan het schrijven ben. Je bent nooit uitgeschreven over je eigen leven.

Dit is misschien een omslachtige manier om te vertellen dat ik absoluut niet vind dat ik interessanter ben dan een ander, of dat mijn leven meer de moeite waard is dan het leven van een ander. Het is alleen voor mij een onuitputtelijke bron van informatie, waar ik zonder lang studeren toegang tot heb. Mijzelf kan ik keer op keer de duimschroeven aanleggen om achter mijn ware motieven voor een bepaalde handeling te komen. Jou niet.

Ik kan bepaalde gebeurtenissen uit mijn leven zorgvuldig sorteren en in een bepaalde volgorde zetten, zodat ik een geregisseerd verhaal vertel, zonder te liegen. Maar of het de Waarheid is wat ik schrijf, daar kun je over twijfelen. Ik merkte al dat ik anders schreef over bijvoorbeeld A als we net ruzie hadden gehad, dan als alles koek en ei was tussen ons. Ook had dit verhaal vele andere kanten op kunnen gaan. Ik heb het maar laten komen zoals het kwam.

Op een gegeven moment bedacht ik, dat ik niet alleen de positieve kanten van ons verhaal moest schrijven. Dat was niet waarachtig, vond ik. Ik had zelfs toestemming van A om het over bepaalde negatieve dingen te hebben. Ik heb gaande weg toch besloten om dat niet te doen, omdat ik me wel degelijk bewust ben van de openbaarheid van dit alles, en je nooit weet waar bepaalde dingen terechtkomen en wie ze zal lezen.

Ik ben daar nog niet helemaal uit, omdat ik ook, zoals ik al eerder schreef, relevant wil zijn. Als je alleen een verslagje maakt van de grappige voorvallen in je leven, is dat misschien vermakelijk. Als je eerlijk schrijft over dingen die je overkomen of dingen die je doet, is het misschien herkenbaar voor anderen die het lezen, en raakt het ze misschien. Als ik anderen kan raken met wat ik schrijf, dan is mijn doel als schrijver bereikt. * Hallo, mag ik je even aanraken? *

Dus wellicht tot later…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s