Home

Zaterdag 22 maart, D-D-day.

Tja, heel veel witte wijn tegen de spanning van de dag en daarna heel veel witte wijn bij de bouillabaisse en daarna gewoon nog een paar glazen rood voor de gezelligheid en omdat we toch voor acht maanden in het buitenland gaan wonen; niet het beste recept voor een fit gevoel op de dag van vertrek. A troost me door te zeggen dat een kater de beste manier is om te reizen. Je bent zo suf, dat je alles gewoon over je heen laat komen. Het zal wel.

Het is zo. Pas tegen de tijd dat we moeten beslissen of we doorrijden of een hotel nemen en waar we dan eten en hoe dat dan met J moet want wie denkt er niet aan “Maddy” als hij zijn kind in een hotelkamer achterlaat om te eten, land ik een beetje op de wereld. Ineens begin ik weer in schema’s te denken en raak ik bijna in paniek. Hoe moet dat toch allemaal en wat heb ik mijn dochter aangedaan en dit is toch geen leven voor een kind en komt het allemaal wel goed? Gelukkig laat A me even en kan ik er snel om lachen.

We laten alles maar zo’n beetje gebeuren en dat betekent dat we bij Beaune een benzinepomp annex café/restaurant/hotel/vrachtwagen-overnachtingsverblijf opgaan en frietjes met een heerlijke Franse hamburger eten en ter plekke besluiten een motelkamer te nemen voor 43 euro. Terwijl gisterenavond tijdens de bouillabaisse het plan nog was om een rustieke Logies de France te nemen, compleet met goed verzorgd diner en ontbijt en bloemetjesbehang aan de muur. Dat is het verschil tussen droom en daad, zullen we maar zeggen, zeker met een klein kind in de auto, dat niet geslapen heeft sinds zes uur die ochtend.

Om half tien liggen zowel ouders als verwaarloosd kind te pitten in een motelkamer aan de Route de soleil, tussen Dijon en Beaune. De kat zit in het badkamertje op de wc-deksel te miauwen. De muren hebben hier wel vreemdere geluiden gehoord.

Zondag 23 maart.

Heel goed uitgeslapen en een beetje vervreemd word ik wakker in een raar bed met een dun blauw dekentje en een dramatische hoop lakens op het voeteneind. Maar zodra J op bed springt en roept “Het is een nieuwe dag!”, voel ik me weer thuis in mijn eigen leven. We gaan naar Frankrijk!”

***

In maart 2008 gingen we. In april vierde J haar derde verjaardag op zijn Frans; met alle vrienden, buren, kennissen plus kinderen en een volledige maaltijd die de hele dag duurde. In mei sneeuwde het nog, en we hadden een korte zomer want in oktober sneeuwde het weer. Maar het dak lag er op en inmiddels ging J naar de Franse school. In december vierden we Kerst met alle dorpsgenoten, en in 2009 pakten we ons hele boeltje weer in om terug naar Nijmegen te gaan.

“Is de emigratie mislukt?” werd ons regelmatig gevraagd, want veel mensen kijken met sadistisch plezier naar ‘Ik vertrek’ en in dat programma mislukken vele verhuizingen naar het buitenland, bijvoorbeeld omdat mensen de taal niet spreken (On connait quelques mots de la langue Francaise, merci.), of omdat ze een hotel beginnen terwijl ze geen ervaring hebben in de horeca (wij hebben alleen maar ons spaargeld uitgegeven). Nee, wij waren altijd al van plan om terug te komen.

“Hoe was het?” vroegen onze vrienden en familie ook, nadat we terug waren. Geef daar maar eens een zinnig antwoord op, nadat je ongeveer een jaar van elkaars leven hebt gemist. Het rare is, dat het al snel weer was alsof we nooit waren weggeweest hier in Nederland, terwijl velen vrijwel niets weten van ons jaar daar, en omgekeerd. Nog steeds moet ik in een gesprek soms zeggen dat ik iets van iemand nooit heb meegekregen ‘omdat ik dat jaar in Frankrijk was’.

“Wat heeft het je gebracht?” vragen mensen ook weleens. Vooral als ze horen dat we niets verdienden in dat jaar. Het idee dat we alleen geld uitgegeven hebben, daar kunnen ze weinig mee. Wij hebben in ieder geval een fantasie van ons waar gemaakt, zodat we ons nooit meer hoeven af te vragen ‘hoe het zou zijn om in Frankrijk te wonen’, of ‘hoe het zou zijn om je terug te trekken in de natuur en echt buiten te wonen’. Dat geeft rust.

Maar voor mij is het veel meer geweest dan een fantasie uitleven. Het gaf een ultiem gevoel van vrijheid om te zeggen: “Oh, wil jij kijken hoe dat is? Dan doen we dat toch gewoon?” Een gevoel alsof ik meester ben over mijn eigen leven, alsof ik aan het stuur zit en bepaal waar het heen gaat. Alsof er niets fout kan gaan, want fout is ook goed. Als we een rottijd hadden daar, dan gingen we toch gewoon weer terug? We konden er alleen maar wijzer van worden.

Het geeft zelfvertrouwen om zo’n stap te zetten, want je komt er achter dat je het allemaal echt wel voor elkaar krijgt. Je leert er van dat je je ook ergens kunt redden waar je niet bekend bent en dat je ook nieuwe vrienden kunt maken en kunt zorgen dat je geaccepteerd wordt in een heel nieuw dorp in een ander land. Als het zou moeten, kun je je overal redden. Dat vergroot je actieradius behoorlijk. Niet dat ik nu meteen weer naar een ander land wil, maar als het zou moeten, zou het kunnen.

“Hoe was het om daar zo op elkaars lip te zitten?” Nog zo’n vraag. Nou, niet altijd even leuk, kan ik je vertellen. Vooral niet omdat ik nog erg bezig was met de zorg voor J (die was drie: zindelijk maken, eigen willetje beteugelen, intensieve periode) en A in mijn ogen veel meer vrijheid had (of nam). Maar het feit dat we nog samen zijn, wil zeggen dat we zo ongeveer een hele ruggengraat aan beenderen hebben toegevoegd aan het skelet van onze relatie.

Tenslotte heeft dit jaar voor mij persoonlijk als gevolg gehad dat ik ‘gestript’ ben van allerlei overbodige zaken. Ik weet wie ik ben en wat ik wil. Als het goed gaat met J en A, als ik kan schrijven, als ik de natuur op kan zoeken maar ook de cultuur, als ik goede mensen om me heen heb die me nemen zoals ik ben en waarderen zoals ik ben, dan kan ik het leven wel waarderen. En wie weet wat er nog allemaal in het verschiet ligt?

Wordt vervolgd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s