Home

Langzaam maar zeker werden A. en ik wakker uit de verdoving die door de komst van J. veroorzaakt was. We vonden onszelf terug in een voorgeprogrammeerd leven dat weinig ruimte liet voor spontane uitspattingen. Het oeroude adagio ‘rust, regelmaat en reinheid’, dat ik zonder veel nadenken aangenomen had omdat ik volgens dezelfde regels ben grootgebracht en je dat onbewust schijnt over te nemen, had ons lekker in zijn ban.

Zeker als je er ook nog allebei werkt, moet je je met een jong kind nou eenmaal aan veel strakkere dagschema’s houden dan je ooit voor jezelf voor mogelijk had gehouden. Tenminste, als je je niet wil onderwerpen aan de terreur van het ‘feeding at will’, dat ook opgang deed onder veel ouders in die tijd. Als je je steeds maar aanpast aan de luimen van je kind, kun je er nooit een dagbaan op nahouden. Laat staan een leven.

Zo’n regelmatig leven heeft ook op jezelf een enorme impact. Ik was altijd een chronisch slechte slaper (en dan heb ik het echt over nachten lang doodmoe en jankend van frustratie  wakker liggen) maar dat is verdwenen sinds ik ongeveer elke avond (vroeg) op dezelfde tijd naar bed ga en ’s ochtends vroeg op sta. Ik, degene die van haar twintigste tot haar dertigste vaak pas om een uur ’s nachts de kroeg in ging, bleek een ochtendmens te zijn!

Ook heb ik sinds mijn puberteit last van behoorlijke stemmingswisselingen gehad. Er was geen peil op te trekken, dacht ik altijd, wanneer ik weer eens in een dip zou duiken en er alleen maar negatieve gedachten in mijn hoofd op zouden komen. Sinds ik regelmatig leef (en meestal alleen in het weekend alcohol drink, omdat A. dan op J. kan passen en ik kan uitslapen), ben ik alleen op dinsdag meestal zwaar sacherijnig. Dat is te overzien en daar is rekening mee te houden.

Of liever gezegd: omdat deze negatieve stemming blijkbaar zo afhankelijk is van wat ik eet, drink en hoeveel ik slaap, besteed ik gewoon geen aandacht meer aan de gedachten die ik dan heb. Ze zijn niet ‘wat ik ben’, alleen maar ‘wat ik denk omdat ik in het weekend te veel gedronken heb’, bijvoorbeeld. Dat is een enorm verschil. Het is een verademing om ‘jezelf’ (lees: wat je denkt) niet meer zo serieus te nemen.

Ook A. heeft zich overgegeven aan de regelmaat hier in huis, al heeft hij er meer moeite mee om die zelf te creëren, omdat hij zich vaak verliest in wat hij doet. Ik noem hem altijd een dieselmotor; hij moet eerst warmdraaien, komt langzaam op gang, maar als hij eenmaal draait, kan hij heel lang doorgaan. Ik ben overigens het tegenovergestelde. Meteen klaar voor actie, snel snel, maar ook snel afgefikt. Ach ja, zo hebben we allemaal wat.

In de eerste drie jaar van J. haar leven, hebben we allebei heel hard gewerkt. We hadden namelijk een doel voor ogen: een jaar naar Frankrijk. Dat was een van de plannetjes die we in het begin van onze relatie hadden bedacht, en dat plannetje was inmiddels uitgegroeid tot een Heusch en Haalbaar Levensdoel. Maar het moest uitgevoerd worden voordat J vier werd, want dan zou ze naar school moeten en dat wilden we in Nederland doen.

Dankzij de regelmaat verzetten we bergen en spaarden we genoeg. Het huis naderde snel zijn voltooiing en ik zei mijn halve baan als receptioniste op. Van mijn collega’s kreeg ik een grote stoofpan mee, waarin ik voor een man of tien kon koken. Die kon ik wel gebruiken in Frankrijk. We zochten een huurder voor het huis, stouwden alle persoonlijke spullen die we niet meenamen op de zolder, en gaven een housewarming slash farewellparty.

Als je zo lang al toewerkt naar een doel, is het heel vreemd als je het verwezenlijkt. Het oja-ojee-effect begon me de dagen voor vertrek parten te spelen, en regelmatig vroegen wij ons af waarom we dit in ’s hemelsnaam gedaan hadden. Hadden we niet gewoon door kunnen gaan met ons knusse, bekende, veilige, regelmatige leventje met zijn drieën? Maar er zat niets anders op dan gewoon te gaan.

Dit zijn de eerste bladzijden van het dagboek dat ik toen bijhield.

“Vrijdag 21 maart 2008, D-day.

We zitten om drie uur in de auto, nemen we ons voor. Eventueel een uitloop naar vier uur. Dan verlaten we Nijmegen om een jaar (of langer, of korter) in onze bouwval in Frankrijk te gaan wonen. Opdat deze hierna geen bouwval meer is, maar een mooi vakantiehuis en/of een goede investering. Deze dag verloopt precies zoals de vertrekdag altijd gaat; ik ben al weken bezig dus ben eigenlijk klaar met pakken en loop te pushen, A lijkt wel met alles op de laatste dag begonnen te zijn. Wijs geworden, ontsnap ik een paar keer naar de stad voor de laatste boodschappen en ga ik uitgebreid afscheid nemen van de overburen en hun net geboren dochter, maar als ik daar van terugkom, is A nog even snel de badrand aan het kitten. Erg belangrijk, ja, want de huurders weten niet dat dat nog niet is gebeurd en dat je dus de sproeier niet op de rand van het bad moet laten liggen, want dat je dan binnen de kortste keren een enorme watervlek op het pas gewitte keukenplafond hebt. Maar had dat niet een week of drie geleden kunnen gebeuren?

Als alles in de auto zit (hopen we), inclusief de kat in een bakje, en als we voor de laatste keer een rondje lopen door het huis, is het vijf uur. A pakt me sentimenteel beet op de drempel en loopt achteruit het huis uit. Onderweg bel ik mijn ouders die in Brabant wonen. Mijn moeder wacht met eten en de ma van A, waar we nog even langsgaan om afscheid te nemen, geeft onze dochter van twee vast haar avondmaaltijd, zodat alles nog redelijk op schema verloopt. A slaakt een zucht van verlichting, maar ik ben nog niet echt ‘weg’. Ik ga immers eerst nog naar mijn ouders en dat is toch ook nog een beetje ‘thuis’. Morgenvroeg, als we Maastricht uitrijden, is voor mij het echte vertrekmoment.”

Wordt vervolgd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s