Home

Ik wilde eigenlijk ophouden met het Kleppenjagerverhaal, want het hangt me de keel uit om alleen maar op te schrijven hoe fijn wij het toch hadden en wat voor leuke dingen we allemaal gedaan hebben. Zoals ik al eerder schreef; een verhaal heeft een bepaalde spanningsboog; iets waar het naar toe werkt. Dit verhaal werkte toe naar het moment dat ik verkering zou krijgen met een motorrijder, en dat is nu gebeurd. Einde. Ze leefden nog lang en gelukkig.

De enige manier om het interessant te houden, ook voor mezelf, is om een in deel twee stiekem naar voren gebracht ‘probleem’ te gaan gebruiken om de spanningsboog aan op te hangen. Daar schreef ik namelijk:

In ieder geval was het me (…) eindelijk duidelijk na deze relatie: ik zou het vanaf nu allemaal anders doen. En regel nummer een bij deze wijziging van levenswijze: nooit meer zou een vage verliefdheid reden zijn om met iemand een relatie te beginnen. Ik zou het vanaf nu allemaal lekker rationeel aan gaan pakken. Je koopt een auto toch ook niet omdat ‘ie zo mooi rood is? Nee, eerst even door de APK ermee, en dan zien we wel weer verder.

Het zou misschien interessant zijn om te gaan kijken of ik het deze keer met A. werkelijk zo ‘anders’ heb aangepakt dan op andere momenten in mijn leven, met andere mannen, zoals ik van plan was, en zo nee, wat de gevolgen daarvan zijn. Had ik het rationeel aangepakt? Heb ik hem eerst door de APK gedaan, om na lang wikken en wegen te besluiten dat dit een goede man voor mij zou zijn? Dacht het niet, hè?

Had ik dat wel moeten doen? Heb ik spijt?

A. en ik zeiden wel tegen elkaar ‘dat het nu allemaal anders voelde dan bij vorige relaties’, maar feit is dat we verliefd waren en dat ik er in ieder geval weinig moeilijke gedachtes aan heb besteed om er achter te komen of dit wel de juiste keuze zou zijn. Ja, ergens op dag tien heb ik geloof ik gevraagd of hij wel een kinderwens had, want anders zou ik helaas een ander moeten zoeken, daar mijn eierstokken onlangs toch waren gaan rammelen. Maar dat was dan ook alles, qua APK.

Bovendien denk ik wel heel dapper dat ik mijn consequenties getrokken zou hebben uit zijn antwoord en dat ik de prille relatie die het op dat moment was verbroken zou hebben als zijn antwoord ‘nee’ was geweest, maar ik vrees dat ik had gedacht dat ik het nog maar even moest aanzien en dat het vast wel goed zou komen als hij eenmaal langer met mij in zee zou zijn. Ik had mijn ogen echt wel open, maar ik weigerde te zien.

Zo waren er best al wel dingetjes waarvan ik in onze wittebroodstijd al had kunnen zeggen dat die op een gegeven moment tussen ons in zouden komen te staan. Ik noem als voorbeeld het feit dat A. altijd te laat komt, waarvoor ik hem af en toe spreekwoordelijk kan vermoorden. Op dat moment vertaalde ik dat als: “Hij is heel goed voor mij want doordat hij zo relaxed is, word ik wat minder opgefokt.” Niet waar dus. In tegendeel.

Het komt bij ons jammer genoeg heel erg regelmatig voor dat ik in sportkleren letterlijk al op mijn fiets voor het huis zit te wachten tot meneer er eens over denkt om richting huis te komen om zijn dochter in bed te leggen en mij dus af te lossen in mijn zorgtaken. Mijn sportuur begint al jaren om zeven uur! Hij weet dat het druk is op de weg rond die tijd! Het kost mij elke keer weer jaren van mijn leven aan stress.

Maar goed, je weet niet tegen welke boom je anders opgereden zou zijn, niet? Daarbij is niemand zonder zonden en wie weet wat voor vervelende eigenschappen een ander zou hebben gehad. Je moet wat water bij de wijn doen in elke relatie, zegt men, en sommigen zingen dat ze je nooit een rozentuin beloofd hebben. Elke huisje heeft zijn kruisje en er is geen koe zo bont of er zit wel een vlekje aan. Ik ben zelf ook geen heilige, zeggen ze.

Toch had ik best aan een aantal dingen meer aandacht kunnen besteden toen ik A. leerde kennen. Wat dacht je bijvoorbeeld van het feit dat ik toen ik hem alleen van gezicht kende, altijd tegen mezelf zei dat ik op moest passen met deze man? Ergens heeft iets me een waarschuwing gegeven, die ik, eenmaal verliefd, volstrekt in de wind heb geslagen. Had ik dat niet moeten doen? Had ik heel hard weg moeten rennen, die avond in de Plupub?

Hoe had mijn leven er uitgezien als ik eerst eens rustig had gekeken of het een goed idee zou zijn om me halsoverkop te storten in een relatie met een man die tien jaar ouder is en een bepaalde levenswijze heeft? Wat als ik die avond had gezegd: “Leuk ,ik maak met jou een toetje. Ik kom een keer naar je toe om het te maken, en dan drink ik een biertje met je en dan ga ik weer naar huis.” En daar had dan misschien de draaideur-intellectueel weer gezeten.

Misschien had ik nog wel tien jaar door kunnen gaan met mijn gedoe met M., zoals we de intellectueel ook kunnen noemen. Aan, uit, aan, uit…misschien had ik er wel een modus vivandi in gevonden. Doorgaan met je leven en er van genieten als M. weer een paar maanden aan je zijde meeliep; zoiets. Ik denk trouwens dat ik dan geen kind had gehad. Dat is wel het grootste pluspunt van mijn leven zoals het is.

Als ik over deze Kleppenjager wil blijven schrijven, wil ik het verhaal vertellen zoals het is, niet alleen de leuke anekdotes. Dit verhaal schrijft zichzelf en dat ga ik ook doen. Ik worstel alleen nog met de vraag of ik het ook moet delen. Maar ja, dit is wat ik doe, schrijven. En dit is wat ik te schrijven heb, blijkbaar.

Wordt vervolgd (dus).

Advertenties

4 thoughts on “Kleppenjager 9

  1. Kan me voorstellen dat je de minder leuke kanten wat minder makkelijk openbaar maakt, omdat het zo persoonlijk is raak je anderen direct en haal je misschien teveel oude wonden open die eigenlijk al heel mooi geheeld waren. Ik probeer het dan meestal met metaforen en verdraaiingen, ben ik het kwijt, maar is het te ver van alles af om iemand persoonlijk te raken. Lastig, het is jouw verhaal, alles kan nog.

    • Het maffe is dat A. zegt dat ik alles gewoon moet opschrijven. Ik merk zelf dat hoe opener iemand is in zijn verhaal, hoe boeiender ik het meestal vind. Er zijn schrijvers die zeggen: “Alleen als het gevaarlijk voelt om op te schrijven, is het goed.” En het is bekend dat je je als schrijver eigenlijk nooit door mensen moet laten tegenhouden. Alleen kan het dan wel een eenzaam leven worden… 😉

      • Er zijn zaken waar ik nu in ieder geval nog niet heel open over zal schrijven, dat is het me niet waard, aangaande mijn scheiding, tegen de tijd dat de kinderen oud en wijs genoeg zijn en niet meer thuis wonen en ik mocht me nog geroepen voelen om er eens over te schrijven dan zal ik dat nog wel doen. Als A je de zegen geeft, dan zou ik niet inzien waarom niet, het is zeker boeiend om te lezen omdat het zo persoonlijk is. Zal ook deels voyeurisme zijn dat wordt aangewakkerd, echt is toch altijd leuker dan verzonnen 🙂

      • Ik denk zeker ook aan J. maar als ze dit ooit al gaat lezen, dan pas op een leeftijd dat ze die waarheden omtrent onze relatie toch al kent. Ben ook niet van plan met wrok te schrijven. Wil gewoon schrijven ‘hoe het is’. Voor zover dat kan.En over dat voyeurisme: zijn wij mediagebruikers niet allemaal kleine exhibitionisten en voyeurs tegelijk? Juist ook iets wat ik wil aankaarten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s