Home

Die krappe week in de Ardèche hebben we vooral in bed doorgebracht. A. had een cd-speler meegenomen en aangesloten, want er was wel elektriciteit in het huis, al waren er geen lampen. Als er een cd afgelopen was, gingen we er om beurten bibberend uit om een andere op te zetten of op de ‘repeat’ -knop te drukken. Alle cd’s die hij bij zich had, ken ik nu nog van buiten. Intussen vertelden we elkaar, gewikkeld in slaapzakken, over ons leven tot dan toe.

Hij had de laatste vijftien jaar zoals gezegd een relatie gehad met een bekende dame ‘uit de scene’. Dat was rond de afgelopen zomer uitgegaan, toen A. twee maanden in Frankrijk had gezeten en zij niet mee had willen of kunnen komen. Toen wij elkaar daarna bij de Bisonbaai waren tegengekomen, hadden we allebei gedaan alsof onze neus bloedde, en dat was achteraf gezien wel zo netjes geweest. Het was immers wel vaker weer opgebloeid tussen hen.

Maar deze keer bleek hun scheiding definitief, en de ontmoeting met mij had elke twijfel in de kiem gesmoord, vertelde A.. Dat herkende ik wel, want ik zat eigenlijk in een vergelijkbare situatie; het was dan wel uit met mijn knipperlichtintellectueel, maar hij was wel eens vaker na een maand of twee weer komen opduiken om de boel te hervatten alsof er niets gebeurd was. Dat zou deze keer zeker niet gebeuren, vertelde ik.

Vroeger liet je een klasgenootje een briefje brengen naar de jongen of het meisje van jouw keuze, waar op stond of ze het ‘aan’ wilden maken. Gespannen volgde je het klasgenootje met je ogen naar de andere kant van het schoolplein, tot je uitverkorene het briefje had gelezen en uit de verte ‘ja’ of ‘nee’ knikte. Een paar kinderen kwamen voor de duidelijkheid vaak nog even naar je toe om dit gebaar mondeling toe te lichten. “Jullie hebben het aan!” riepen ze dan triomfantelijk.

Wat later, op de middelbare school, was het in mijn herinnering vooral de taak van de jongen om bijvoorbeeld na school naar je toe te komen, mee naar je huis te fietsen en dan op de hoek van de straat net zo lang met zijn fiets tussen zijn benen te blijven staan kletsen tot je allebei verkleumd was en de jongen niks meer durfde te vragen. Een paar dagen later deed hij dan als je geluk had nog een poging en eindigden jullie onhandig zoenend. Dan had je ‘verkering’.

Een beetje ongemakkelijk, maar het zijn wel duidelijke momenten waarop je toezegt dat je elkaar ‘het leukst’ vindt, en dat je deze gevoelens niet met een ander ook deelt. Die duidelijkheid wordt minder naar mate je ouder wordt, helemaal als je studententijd zich afspeelt in het postmoderne tijdperk, waarin het ‘no future’ hoogtij viert. Hoewel mijn langste relatie in die tijd achteraf gezien vier jaar duurde, was ik bijna elke dag onzeker over de status ervan.

Ik en het betreffende vriendje belandden na een nachtje ‘Here we are now, entertain us’ schreeuwen en jonge jenever drinken steevast bij elkaar in bed, alwaar die levensvreugde helemaal teniet gedaan werd met een mopje Joy Division of Cockteau Twins. Vervolgens werd er diepgaand gepraat over onze gevoelens voor elkaar, de scheuren en rafelranden die door exen en ouders waren achtergelaten in onze zielen en hoe het persoonlijke ooit politiek was geweest.

Achteraf denk ik dat we gewoon hadden moeten roepen hoe leuk en lief we elkaar vonden en daarvan hadden moeten genieten tot het voorbij was, maar nee, dat deed je niet in die tijd. Ik maakte mezelf en anderen wijs dat ik ‘niets wilde vastleggen’ en dat ik vooral vrij wilde zijn, met als gevolg allerlei onduidelijke relaties. Maar goed, misschien was ik gewoon nog niet tegen De Ware aangelopen.

Of het door onze verblindende verliefdheid kwam, of dat we er gewoon allebei voor openstonden en we elkaar op het juiste moment in ons leven waren tegengekomen, of dat ik toch misschien eindelijk mijn Ware tegen het lijf was gelopen; tussen A. en mij was het eigenlijk vanaf die dag na die nacht glashelder dat we het wel wilden proberen, samen. Eigenlijk had onze motorvriendin het briefje doorgegeven en was ik nu naar Frankrijk ‘meegefietst’.

Er kwamen in die week een paar Franse vrienden langs voor koffie. We gingen een avond langs bij Nederlandse vrienden met een camping in de buurt en ’s nachts, op de terugweg door grillige kastanjebossen, zagen we een vos. We maakten een wandeltocht over de bevroren rivier het dal in, iets dat we later nooit meer hebben kunnen doen en waarvan de foto’s nu nog indruk maken op inwoners van het dorp. We aten erwtensoep en dronken bier. Een wittebroodsweek.

Op de dag dat we terugkwamen in Nijmegen (ik geloof dat we om vier uur terug waren), moesten we om zeven uur aantreden voor ons alternatieve Kerstdiner. Gewassen en gestreken  hebben we samen op één fiets twaalf glazen schaaltjes met nog niet geheel stijf geworden koffieroompudding weten te verhuizen van Nijmegen West naar Centrum, waar de vriend van motorvriendin woonde in een uitgewoond maar groot en ooit sjiek pand.

Toen we binnenkwamen, was iedereen er al. (Dat zou overigens nog wel vaker voorkomen in de jaren die volgden.) Tien feestelijk in het zwart geklede vrienden en kennissen keken ons aan toen we binnenkwamen en ik geloof dat acht ervan direct op dat moment doorhadden dat wij behalve toetjesrecepten nog wel meer uitgewisseld hadden in de afgelopen dagen. De twee anderen waren al eerder door ons op de hoogte gebracht.

Ik weet niet meer precies wat we gegeten hebben, die avond, maar het waren vijf of zes gangen dus het was vast de moeite waard. Er was een stel bij, waarvan het meisje een ex van een andere gast bleek te zijn. Die zijn inmiddels al lang niet meer bij elkaar. De rest van de stellen op die avond doen het tot mijn grote verbazing allemaal nog samen, als ik me niet vergis. Ons alternatieve Kerstdiner was het beginpunt van een andere tijd, in ieder geval voor ons.

Wordt vervolgd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s