Home

Op een regenachtige vrijdag in oktober belde mijn motorvriendin of ik meeging naar de Plupub. Ik had er al op gerekend, want we gingen ongeveer elke vrijdagmiddag naar de Plupub. We maakten onszelf wijs dat we ‘alleen even een biertje’ gingen drinken voor het eten. Ik werkte snel een paar boterhammen met pindakaas naar binnen voor ik ging, want de ervaring leerde dat ik nooit voor middernacht thuiskwam op zo’n avond.

Ik zette mijn fiets op de overdekte binnenplaats van het pand en liep de motorwerkplaats binnen, waar het motorvriendje al aan het sleutelen was. Het rook er naar rubber en benzine, de radio stond op ‘classic rock’ en de mannen lagen op hun knieën in een berg van onderdelen, rubberen slangen en vieze doeken te discussiëren over onbegrijpelijke zaken, hun handen vettig zwart tot aan de ellebogen.

Motorvriendin stond er met haar neus bovenop, want het was haar motor waar aan gesleuteld werd, maar al snel verplaatsten we ons naar de bar. De eerste biertjes moesten we zelf uit de koelkast pakken maar al snel kwam A., die deze avond bardienst had. Ik kende hem wel ‘uit de scene’ en hij was er onlangs bij geweest toen we met zijn allen gegeten hadden bij mijn vriendin. Hij was de ex, of niet, dat was niet helemaal duidelijk, van de eigenares van een kroeg waar we regelmatig kwamen.

Een paar maanden geleden, op die middag dat ik de laatste knipperlicht-intellectueel in zijn blote kont op de viezige matras in zijn verduisterde kamer had achtergelaten en had bedacht dat alles anders zou gaan worden, was ik A. nog tegengekomen bij de Bisonbaai. Het was een van de laatste mooie dagen geweest en ik wilde zwemmen. De Bisonbaai was een langs de rivier gelegen plas met zandstrand en bomen, waar ‘tout Nijmegen’ heen ging als het warm was.

Ik was van plan geweest om helemaal naar achteren te lopen, waar het naaktgedeelte begon en waar het om die reden altijd een stuk rustiger was, toen ik iemand mijn naam hoorde roepen. Toen ik A. zag liggen, liep ik naar hem toe. We kenden elkaar niet goed, maar we raakten aan de praat en ik ging even bij hem zitten. Hij was een stokbroodje met ei en tomaat aan het eten en bood mij een stuk aan.

Normaal gesproken neem ik geen hapjes aan van relatief onbekende mensen, helemaal niet als het voedsel betreft dat moeilijk af te happen valt zonder dat er stukken uit of af vallen of aan je wang blijven kleven. Normaal gesproken ben ik ook liever alleen dan dat ik bij een vage kennis aanschuif. (Ik ben echt liever alleen, dit is niet perse verlegenheid.) Maar ja, vanaf vandaag zou alles anders worden, dus ik at uit zijn hand en spreidde mijn handdoek.

Ik prees mezelf gelukkig dat ik voor de zekerheid mijn bikini onder mijn kleren aan had getrokken, want A. lag op het ‘textielgedeelte’ van het strand. Ik weet niet of ik bij hem was gaan liggen als hij naakt was geweest. Er zijn grenzen. Het is al behoorlijk ongemakkelijk om bekenden tegen te komen op het naaktstrand, maar het is helemaal ongemakkelijk om er bij te gaan liggen, zeker als het relatief onbekende mannen in de huwbare leeftijd betreft.

We kletsten over het huis in Frankrijk dat A. deze zomer aan het opknappen was geweest. Hij had twee maanden doorgebracht in de Ardèche, en hij zat nog helemaal in het Franse ritme, zei hij toen ik hem complimenteerde met het meegebrachte eten en drinken. De meeste mannen die ik kende, kwamen niet verder dan een zak chips en een fles cola om mee te nemen naar een picknick. A. sprak over dakconstructies en ik bedacht dat ik nog nooit een man had gehad die iets met zijn handen kon.

Het was spannend om samen te zwemmen. Je hebt maar twee mogelijkheden: heel serieus een baantje gaan trekken, of spelen. Water vraagt om spetteren, springen, duiken; kinderachtig maar zo maak je optimaal gebruik van het spul. Spelen is eigenlijk net iets te intiem voor twee mensen die elkaar amper kennen, maar ik zette alle bijgedachten uit mijn hoofd. A. had immers vaste verkering dacht ik. Ik voelde me vrij en onbezonnen.

Toen ik na deze middag thuiskwam, zat daar mijn knipperlichtvriendje, fris gedoucht en met een knalblauwe blouse met ruches aan. Hij zag er mooi uit met zijn donkere haar en lichtblauwe ogen. Als het donker werd, was hij in zijn element. Er was in mijn hoofd wel iets verschoven die middag, maar zoals alle echte veranderingen had het tijd nodig om in de werkelijkheid door te dringen. We gingen pizza eten en de nacht doorhalen, zoals we vaker deden.

Inmiddels was het eind oktober geworden en was het al weer een tijdje uit met mijn intellectueel. Deze keer echt, probeerde ik mijn motorvriendin aan de bar te overtuigen. Daarom ging ik al een tijdje niet meer naar de kroegen waar hij zeker zou rondhangen en hier in de plupub zou hij me zeker niet vinden. “Weet je, ik wil er eigenlijk niets meer over horen”, zei mijn vriendin. “Het is elke keer hetzelfde verhaal. Ik ga het gewoon wel zien.”

Ze had gelijk, wist ik. Ik werd er onderhand zelf moe van. Het verhaal was oud, grijsgedraaid, voorbij. Ik zou voortgaan in de vaart der volkeren en niet meer omkijken. Ik had het nu vaak genoeg geprobeerd. Ik begreep hem, we waren maatjes, partners in crime en hij was onweerstaanbaar als ik hem een tijdje niet had gezien en hij kwam onverwachts achter me staan in de kroeg. Maar meer was het niet. Ik wilde iets anders. Een partner waar ik mee vooruit kon, ergens naar toe.

“Even iets anders. Ik heb een leuk idee”, zei mijn vriendin. “De donkere dagen komen eraan en ik heb zin om iets gezelligs te organiseren. Vriend en ik gaan een Kerstdiner geven. Een man of tien, twaalf, bij hem thuis. Ieder stel brengt een gang mee. Er zijn vier mensen die geen stel zijn, waaronder jij. Ik heb bedacht dat jij samen met A. iets maakt. Jullie mogen zelf bedenken of je een toetje wil maken of de soep.” Verbijsterd keek ik haar aan.

Wordt vervolgd.

Advertenties

2 thoughts on “Kleppenjager 4

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s