Home

‘Mijn volgende vriend moet een motor rijden, anders hoef ik hem niet.’ Het was nog geen jaar geleden dat ik dat had gezegd  tegen een vriendin, vlak nadat ik de zoveelste bindingsangstige, semi-intellectuele verkering de deur uit had geschopt. Ik had bedacht dat ik onderhand net zo goed een paar strenge eisen aan mijn volgende verkering kon stellen. Ik hoefde toch niet zo nodig. Ik had het wel een beetje gehad met die mannen.

Dat lag misschien ook wel een beetje aan mijn keuzes, had ik bedacht. Mijn exen hadden gemeen dat ze bijzonder intelligent waren (of leken), veel wisten en dat ook lieten merken, en verder waren ze vaak lang en mager, met de bleke huidskleur van de huiskamergeleerde. Een beetje zonderling waren ze ook, en ze hadden stuk voor stuk een alcoholprobleem. Maar goed; dat laatste hadden ik en mijn vriendinnen ook. Dat was normaal in die dagen.

De mannen waar ik mijn bed en mijn leven mee had proberen te delen woonden stuk voor stuk ‘op kamers’, ook al studeerden ze niet meer. Ze bewogen zich soms voort op een fiets, maar de meesten waren dat vervoersmiddel zelfs al lang geleden kwijtgeraakt op een drankovergoten nacht, en het ontbrak ze aan de daadkracht of financiële middelen om een nieuwe aan te schaffen. Soms mochten ze achterop mijn fiets.

‘Waarom zoek je niet iemand met een fatsoenlijke carrière?’ vroeg mijn vader me regelmatig met een wanhopige toon in zijn stem. Ik vond dat helemaal geen criterium. Sterker nog; mijn vader hamerde daar al zo lang op, dat het eerder tegen hem werkte als een man een goede baan had. Die waren oppervlakkig en burgerlijk en daar kon je nooit mee doorzakken op een dinsdagavond, een van mijn favoriete kroegavonden (woensdag was ook leuk en zondag eigenlijk ook altijd wel).

Het liefst wilde ik een man waarmee ik uren kon praten, of, wat eigenlijk vaker het geval was, waarnaar ik uren kon luisteren. (Omdat elke ex zijn specialiteit had, heeft me dat uiteindelijk gelukkig nog een behoorlijk algemene ontwikkeling opgeleverd.) Politiek, literatuur, kunst; het maakte me niet zo gek veel uit waar het over ging, als hij er maar veel van af wist. Ik heb zelfs ooit een zeer religieuze man gehad. Gek was hij wel. Godsdienstwaanzinnig, maar interessant.

Misschien verwarde ik kennis met overwicht. Ik keek op tegen een grote hoeveelheid parate kennis, en ik dacht dat zo iemand dan ook mijn ‘meerdere’ was op andere gebieden. Moraal, emotie, geestelijke vrede, dat soort dingen. Ik wilde dat mijn vriendje iemand was om tegen op te kijken, om dingen van te leren, om te kunnen raadplegen als ik er zelf niet meer uit kwam. Een soort vangnet. Helaas bleek dat uiteindelijk meestal omgekeerd.

In het begin vond ik het wel een kick als zo’n belezen intellectueel huilend zijn hoofd in mijn nek begroef als hij het allemaal niet meer aankon. Het gaf me een gevoel van macht als ik de man in kwestie zag ‘breken’, en ik had het idee dat hij zijn kwetsbare kant alleen maar bij mij kon laten zien. Later ontdekte ik dat dat juist een van de versiertrucs was van deze types. Vrouwen houden van huilende mannen.

Romantisch waren ze wel, die exen van me. Ik herinner me nog een collega bij de radio. Hij was een stuk ouder (en daardoor interessant) en in zoverre een uitzondering op eerdere vriendjes, dat hij een gammele Renault reed. ‘Als je vanavond een fles wijn en je paspoort bij de hand hebt, rijden we vannacht nog naar Parijs’, zei hij op een saaie middag in de studio. Tja, dan had je me. Maar toen hij zijn moeder aanriep bij het klaarkomen heb ik het meteen maar weer uitgemaakt.

Een andere ex kwam nooit met lege handen aan mijn deur. Soms had hij een ijsje gehaald of een boek gekocht, en dan weer had hij alleen een bloem geplukt. Toen ik een keer klaagde dat ik de sjieke jurk die ik had gekocht voor de zilveren bruiloft van mijn ouders nooit meer aan kon omdat ik alleen in verlopen kroegen kwam, boekte hij een tafel in een sjiek restaurant en nam me mee naar een echt toneelstuk in een echte schouwburg. Waarom ging dat eigenlijk uit?

Een van de grote voordelen van een relatie, zeker als je wat ouder wordt, is dat je je nooit meer in je eentje hoeft te onderwerpen aan de scherpe en nieuwsgierige blikken en ongepast brutale vragen op familiefeestjes. Mijn exen schoten stuk voor stuk ernstig tekort op dit gebied. Bij de een was het toevallig steeds uit als er een opa of broertje jarig was, de ander “was er nog niet aan toe” om mee te gaan en de derde vond ik zelf niet zo representatief. Wat had ik er dan aan?

Voor de seks hoefde je geen relatie te hebben, de geestelijke en emotionele steun die ik van mijn vriendjes verlangde, kreeg ik niet, ze wilden niet mee naar mijn familie en de meesten konden me niet eens ophalen met de auto als het regende. Na vele jaren emotioneel zwaar geïnvesteerd te hebben, begon het me langzaam te dagen dat ik iets verkeerd aanpakte wat mijn vriendjes betreft. In mijn eentje was ik vaak veel gelukkiger.

Op een stralende nazomermiddag liet ik mijn goede humeur niet verpesten door gedachtes aan de bindingsangst van mijn toenmalige vriendje, en ik besloot hem op te halen voor een luie picknick aan de rivier. Hij zat in zijn verduisterde kamer op een kale matras te lezen (moeilijk boek, ja!), gekleed in een oud concert-T-shirt van de Doors. Om de een of andere reden had hij als het even kon geen onderbroek aan en zijn zaakje lag grijsbruin en slap op zijn linkerenkel.

Om hem heen stonden een paar borden met resten ketchup en korsten geroosterd brood (hij at alleen tosties), lege bierblikken en beschreven vellen papier. Een wasrek stond midden in de kamer en er hingen een paar felgekleurde bloezen aan te drogen, hetgeen de hardnekkige lucht van wasverzachter verklaarde, die zwaar in de kamer hing. Buiten klonk het geluid van een schuurmachine. Daar en toen besloot ik het allemaal anders te gaan doen.

Wordt vervolgd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s