Home

Afbeelding(waarschuwing: ‘long’-read)

“Kies exact!” “Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid.” Wie deze slogans herkent, is waarschijnlijk net als ik geboren tussen 1970 en 1975. De overheid riep ons meiden toe om niet af te wachten tot je een man vond die je levensonderhoud zou betalen in ruil voor de zorg voor jullie kinderen en zijn vuile sokken, maar zelf een goed salaris bij elkaar te werken, zodat je onafhankelijk was.

Mijn ouders, zelf kostwinner en huisvrouw, moedigden mij net zo hard aan om mijn best te doen op school als ze bij mijn broertje deden, en we moesten allebei om beurten afwassen. We speelden samen met Lego of Playmobil; we hadden een werkmannenset met oranje schaftkeet, en paarden met cowboys en –girls. Met mijn vriendinnetje speelde ik met Barbies, maar die waren directeur of dokter. Ik droeg blauwe of groene badstof pyjama’s.

Uiteindelijk ben ik gaan studeren en ik voorzie nog steeds in mijn eigen onderhoud. Of liever: in de helft van ons onderhoud, want ik woon inmiddels samen met de vader van mijn dochter, die voor de andere helft zorgt. Onze dochter is nu acht, en ze lijkt op ons allebei. Ze gaat gelukkig met veel plezier naar school, en heeft een paar leuke vriendinnetjes en vriendjes, waar ze wekelijks mee speelt. En dan sta ik soms vol verbazing te kijken.

Het begon eigenlijk al bij haar eerste vriendinnetje; een kindje uit de buurt. Als moeders hadden wij bedacht dat het wel goed zou zijn voor onze kleuters om met elkaar te spelen, en zo gebeurde. Maar dat kostte nog heel wat moeite; ze hielden niet echt van dezelfde dingen. Het buurmeisje wilde de pop aan- en uitkleden, in bed doen en er weer uithalen, en intussen de kamer stoffen. Mijn dochter bouwde een toren van de Duplostenen.

Later, op een Sinterklaasmiddag op mijn werk, waarvoor iedere ouder een cadeau voor zijn of haar kind had mogen uitzoeken uit de speelgoedwinkelgids, viel het me op dat veel meisjes cadeaus kregen als speelgoedstofzuigertjes, strijkijzertjes en serviesjes, terwijl de jongens stoere Transformers of kiepauto’s uitpakten. “Kijk, net als mama”, riep een meisje dat haar stofzuiger over de vloer heen en weer bewoog.

Nu wil ik helemaal niet zeggen dat ik nooit stofzuig, of dat meisjes hun moeders niet mogen imiteren. Maar ik doe persoonlijk nog wel wat meer dan schoonmaken, en papa hanteert in ons huishouden vaker de stofzuiger dan ik. Waarom heb ik de indruk dat de meisjes tegenwoordig weer steeds meer aangemoedigd worden om de ‘traditionele’ vrouwendingen te doen, terwijl we dat toch in de jaren tachtig achter ons gelaten hebben?

Nog een voorbeeld uit mijn eigen ervaring. Op mijn dochter haar eerste carnavalsfeestje op school viel mij op dat werkelijk alle meisjes uit haar klas een roze prinsessenjurk aanhadden. Mijn dochter viel in haar tijgerpak uit de toon. Niet dat ze dat erg vond, gelukkig, maar waarom moeten in ’s hemelsnaam alle meisjes Cinderella zijn en mogen de jongens clown, Batman, ninja en andere spannende dingen uitbeelden?

In de winkels waar je naar toe gaat om voor zo’n snel groeiend kind een eenmalig, goedkoop verkleedpak te halen, was me al opgevallen dat er streng onderscheid werd gemaakt tussen de sekses. Inderdaad konden de meisjes alleen maar kiezen tussen Sneeuwwitje en Ariël. Ik was naar een tweedehands winkel gegaan, waar ze dus nog een ‘ouderwets’ tijgerpak hadden hangen, vast uit de tijd dat je als ‘meid’ op je toekomst moest zijn voorbereid…

Nu me dit verschil met ‘mijn tijd’ eenmaal is opgevallen, zie ik het overal. Kijk maar eens naar de tv-reclames voor Sinterklaas. Playmobil  en Lego hebben nu ook een lijn voor meisjes, waarvoor de poppetjes borsten hebben gekregen (welk schoolkind heeft nou borsten?). Daar horen geen cowboys en –girls bij, maar een ‘warenhuis’ met ‘veel verschillende outfits’. Is aan- en uitkleden dan het enige wat meisjes leuk vinden?

Je ziet het ook aan de speelgoedwinkels en -folders: een speciale, roze, afdeling voor meisjes met poppen, hoge hakken, make-up en huishoudspullen. De jongens, in het blauwe gedeelte, mogen alvast proberen hoe het is om politieagent, astronaut of wetenschapper te zijn. Voor mijn dochter, die toevallig van dinosaurussen houdt, moet ik altijd gaan zoeken op de jongensafdeling van de speelgoedwinkel. Waarom eigenlijk?

Begrijp me goed, ik ben heus geen doorgedraaide Dolle Mina met tuinbroek. Ik trek ook graag een leuke jurk aan en mijn dochter draagt regelmatig roze. Ik ben nooit zo streng in de leer geweest dat ze geen barbies kreeg of dat er geen roze glitterjurk in de verkleedkist mag. Het heeft me destijds enorm verbaasd, maar meisjes hebben nu eenmaal, zeker rond een bepaalde leeftijd, een voorkeur voor die kleur. Daar doe je niks aan.

Een kennis van ons, die een beetje doorslaat in die dingen, probeert haar jongenstweeling ‘sekseneutraal’ op te voeden en geeft ze net zo veel poppen en huishoudspullen, als autootjes en ballen. Maar hoe vaak ze ook te horen kregen dat je als jongetje ook best met poppen mocht spelen, ze houden toch een bepaalde voorkeur voor ‘jongensdingen’. “Als er maar wielen aanzitten, dan vinden ze het goed”, verzucht de kennis regelmatig.

Dan moet ik ook wel erg lachen. Sommige dingen, daar verander je niks aan, en het feit dat de meeste jongens van racen, rennen en ergens tegenaan schoppen houden en de meeste meisjes graag rustig hun poppen in bad doen, is zo’n ding. Dat hoeft van mij ook helemaal niet te veranderen, want vrouwen hoeven echt niet gelijk te zijn aan mannen (en jongens niet aan meisjes). Als ze maar gelijkwaardig zijn.

Maar laatst speelde er weer een vriendinnetje van mijn dochter bij ons. Tijdens de boterhammen kregen we het over wat ze later wilden worden. Mijn dochter riep dat ze piloot wilde worden. (Dat roept ze sinds ze in een vliegtuig heeft gezeten.) Het vriendinnetje wilde later ‘voor de kinderen zorgen’, zei ze. Natuurlijk: als je kinderen krijgt, zorg je daarvoor, zei ik, maar waarmee wil je de centjes verdienen? Dat doet de papa, zei ze.

Daar schrok ik best van. Ik vind het zo jammer dat dat de enige ambitie is van zo’n meisje, dat verder heel goed kan meekomen in de klas. Waarom wil ze geen dokter of juffrouw worden? Of kok voor de Koning? Waarom heeft ze geen grote dromen, net als veel jongetjes hebben? Het is niet zo dat dit meisje dat alleen maar zei omdat haar moeder huisvrouw is en ze niet beter weet: haar moeder werkt vier dagen per week!

Ik kan niet helpen dat ik denk dat dat misschien ook een beetje te maken heeft met deze ‘seksescheiding’ in het aangeboden speelgoed. Een meisje dat een speelgoedstofzuiger van de Sint krijgt, gaat zich voorbereiden op haar rol als huishoudster. Haar broertje dat een scheikundedoos krijgt, waant zich al uitvinder of wetenschapper. Die normale dingen als aankleden en je huis schoonmaken, leert hij later vanzelf.

Of zou het niks uitmaken waarmee een kind speelt? Kan een meisje haar hele kindertijd omringt zijn door roze poppenjurken, minifornuisjes en vaatwassertjes en toch op haar achttiende besluiten raketgeleerde te worden? Kan ze doodgegooid worden met reclames over meisjes met stofzuigers en jongens met raceauto’s, en het dan toch normaal vinden om een blauwe pyjama met dino-opdruk te dragen? Ik denk het niet.

(gepubliceerd in Mijn Geheim, dec 2013)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s