Home

Gisteren heb ik een documentaire zitten kijken over het zelfgekozen levenseinde van de zesentwintigjarige Priscilla, door haar kroegvrienden ook wel ‘vlindertje’ genoemd. De beelden van haar gezicht op het moment dat ze klaar was om te sterven, staan me helder voor de geest. Ik vond het een schokkende documentaire. Niet om het voyeuristische gehalte, maar om de leegte van het bestaan van dit meisje.

Sinds ongeveer haar zestiende wist ze dat ze aan dezelfde – overerfelijke – ziekte leed als haar moeder, die ze op driejarige leeftijd verloor. Ze verwachtte niet ouder te worden dan dertig, maar uiteindelijk is ze op het nippertje zesentwintig geworden; na een knallend verjaardagsfeest laat ze zich euthanaseren. De begrafenis en alles er omheen heeft ze zelf geregeld, ook het paarse bidprentje met een vlinder erop.

Priscilla werd voor zover mogelijk opgevoed door haar tante, een echte Amsterdamse volksvrouw. Volgens haar was haar nichtje een vlinder, soms, maar meestal “een spookie of een heks”. Sinds ze wist dat ze niet oud zou worden, ging ze alle binding uit de weg. Geen relatie, geen kind, zelfs geen diepere gesprekken. “Eigenlijk zag niemand ooit de echte Priscilla”, zegt tante.

Bij tante thuis kwam ze alleen om zich in slaap te huilen op de divan, om vervolgens geld te vragen, haar netpanty’s en hoge laarzen aan te trekken en de stad weer in te gaan. Een prille relatie met een huisvriend eindigt in een abortus, “want ik ga dat kind echt niet zonder moeder opvoeden”. Priscilla heeft hier volgens eigen zeggen “meer om gehuild dan nu ik doodga”. En vanaf toen heeft ze alleen nog maar one-night-stands gehad.

De documentaire eindigt met beelden van het afscheidsfeest van Priscilla, in haar favoriete kroeg. Hossende mensen, karaoke, en iemand die door de microfoon brult: “Janken doen we morgen wel, vanavond gaan we zuipen!” Tante staat ergens achteraf ‘boos en verdrietig, alles door elkaar’ te zijn, en Priscilla giet het zoveelste shotje in haar keel en laat zich op het ritme van pompende housemuziek droogneuken door de dikke barman.

 

De volgende ochtend heeft ze zo veel pijn, dat ze een dubbele dosis morfine krijgt. Versuft ligt ze te wachten op de dokters. Ze wil nog steeds; ze kijkt er naar uit, naar de dood. Ze hoopt dat ze naar haar moeder gaat.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s