Home

“Ik ben vissen. Nou ja, ik ben geboren onder het sterrenbeeld vissen, met boogschutter als ascendant, dus dan weet je het wel. Beetje zweverig, dromerig, gevoelig voor verslaving, en dan de invloed van de boogschutter die het water van de vissen tot een kookpunt krijgt met zijn vuur. Mijn twee kinderen zijn allebei rammetjes, dus het is niet vreemd dat ik ze niet in de hand heb. Die doen precies wat ze willen!

In normale mensentaal: ik ben Joke, alleenstaand moeder van 44. Ik woon met mijn kinderen Boes (7) en Chiara (11) en onze Jack Russell terriër Johnny in een gezellige maar rommelige flat. Ik heb een moeilijke tijd achter de rug wegens de scheiding van de vader van mijn kinderen; een leugenachtige vreemdganger waarmee ik het nog veel te lang heb geprobeerd en die me keer op keer teleurstelde.

Ik ben behoorlijk zoekende in het leven, maar de laatste tijd had ik wel een paar antwoorden gevonden in astrologie en Tarot. Ik ben niet religieus opgevoed maar ik heb altijd gevoeld dat er meer is tussen hemel en aarde, en sinds ik mijn horoscoop heb laten trekken door een vrouwtje bij mij in de buurt, heb ik daar veel steun aan gehad. Het klopte gewoon allemaal, wat ze zei. Het is niet voor niks eeuwenoude wijsheid, dacht ik.

Ik voelde me zo onzeker over mezelf en wat ik aan moest met mijn leven. Ik had geen werk, geen man, geen doel in mijn leven; ik werd er bij vlagen wanhopig van! Het is dat ik kinderen had, anders had het voor mij allemaal niet meer gehoeven. Ik zou niet geweten hebben waar ik anders voor op had moeten staan, ’s ochtends, of een gezonde maaltijd had moeten koken, ’s avonds.

 

Nadat ik bij die astrologe was geweest, is mijn belangstelling voor het ‘hogere’ enorm toegenomen. Ik ging ’s avonds als de kinderen op bed lagen op internet op zoek naar sites over astrologie, en verdiepte me er steeds meer in. Elke ochtend logde ik ook even in, om de horoscoop van die dag te bekijken, al wist ik dat astrologie niet de dagelijkse dingen van je dag kan voorspellen, maar meer de grote lijnen ziet.

Op een chatforum waar ik vaak rondhing, was een clubje dat zich ook met dit soort dingen bezighield, en die wezen mij op de ‘I Ching’, een Chinese soort van toekomstvoorspelling. Je kon daarmee een vraag stellen over je leven. Je moest muntjes werpen terwijl je aan je probleem dacht, en dan kreeg je er een dik boek bij met de uitleg van wat je gegooid hebt. Dat was een beetje vaag, maar het zou vanzelf duidelijk worden.

Je kon via internet een beginnerset bestellen, en dat sprak me heel erg aan. Het kostte wel aardig wat centen, maar ik vond dat ik ook wel eens iets aan mezelf mocht uitgeven. Niet alles hoefde naar de kinderen te gaan. Een vrouw die ik op het forum had leren kennen, gaf me helemaal gelijk en moedigde me aan. “Je hebt er zo veel steun aan”, zei ze. Dat kon ik wel gebruiken.

 

Toen ik de doos kreeg, was ik erg benieuwd. Ik vroeg hoe ik weer gelukkig kon worden. “Er is een lange weg en een korte.”, zeiden de muntjes volgens het boek. Na drie keer vragen en muntjes werpen, bleef ik zulke vage antwoorden krijgen, dat ik er niets mee kon. Bedoelde het boek soms dat ik te veel haast had, en dat het met een beetje geduld uiteindelijk vanzelf weer goed met me zou gaan? Verward ging ik naar bed.

 

Romy, een vriendin die ik de volgende dag op straat tegenkwam, moest hard lachen toen ik van mijn I Ching avontuur vertelde. Ze zei dat zij niets moest hebben van al die ‘spirituele poespas’, zoals ze het noemde, juist omdat het altijd was alsof je antwoorden zou krijgen, “maar in feite krijg je alleen nog maar meer vragen”, zoals ze dat zei. Maar ik was nog niet overtuigd. Dit was gebaseerd op eeuwenoude kennis, dus er moest iets goeds in zitten.

Toen ik ’s avonds op mijn forum kwam, was iedereen nieuwsgierig naar mijn ervaringen met de I Ching. Toen ik vertelde dat ik de antwoorden nogal moeilijk te begrijpen vond, zei er iemand dat ik dan de Tarot moest proberen. Een set kaarten met oude symbolen erop, die allemaal voor iets stonden. Ze wees mij op een website waar je gratis een kaart kon trekken over je leven op dat moment, die meteen uitgelegd zou worden.

Nou, dat was mooi. Ik trok de ‘acht van zwaarden’, die volgens de site aangaf dat ik een deel van mezelf niet tot leven liet komen. Het was de kaart van de verboden, de frustraties en de remmingen. Die vonden altijd een oorzaak in jezelf. Waarom mocht ik er niet helemaal zijn voor mezelf? Jezus, wat een vraag! Ik zat meteen te huilen achter mijn beeldscherm. Gelukkig lagen de kinderen te slapen.

 

De volgende dag kon ik niet wachten tot Boes en Chiara naar bed waren, om weer een kaart te trekken. De avond daarvoor had ik uren zitten snotteren en bedenken waarom ik mezelf bepaalde dingen niet gunde. De kaart had echt wat losgemaakt en ik had het idee dat ik hier heel wat van kon leren over mezelf en waarom ik zo lang was blijven hangen bij die rotkerel, bijvoorbeeld.

Toen Romy sms’te of ik zin had om samen een dvd’tje te kijken, deed ik net alsof ik de telefoon niet gehoord had. Ik had belangrijkere dingen te doen! De hele avond struinde ik websites over Tarot af, en ik was hoe langer hoe meer geïntrigeerd. Ik schreef van alles op en ik bestelde mijn eigen dek (zo heet dat) kaarten om zelf te kunnen leggen, dan zou ik nog dieper kunnen ingaan op mijn vragen.

Die weken daarop oefende ik mij in het leggen van de kaarten. Ik legde ze voor Chiara, en ik probeerde ze te leggen voor Boes, maar die vond het maar onzin en lachte ons uit toen wij kaarsjes en wierook aanstaken ‘om de sfeer ontvankelijk te maken’, zoals mij op een site was aangeraden. Als ik ’s ochtends wakker werd, was het eerste wat ik deed een kaart trekken. Dan wist ik waar ik aan toe was.

Intussen kon ik niet zeggen dat het beter met me ging. Ik lag veel op bed, was met mijn kaarten bezig of met de kinderen, en verder niks. Er waren dagen dat ik alleen mijn pyjama uittrok om Boes van school te halen, of Johnny uit te laten. Als ik dan terugkwam, trok ik hem gewoon weer aan. Ik was een keer koffie wezen drinken bij Else, een andere vriendin, maar ik voelde me onbegrepen en ging snel weer naar huis.

 

Op een ochtend zei Chiara tegen me: “Mama, waarom doe jij nooit gewone kleren aan? Zo kan ik nooit een vriendinnetje mee naar huis nemen. En het is hier ook vies, ik schaam me rot!” Ze begon te huilen. Het was alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg. Ik had helemaal niet nagedacht over het feit dat er nooit vriendjes van de kinderen kwamen spelen. Sterker nog: ik vond het wel rustig dat ze naar anderen gingen!

Het was duidelijk dat er snel iets moest gebeuren om te zorgen dat het beter met me ging, en dat het leggen van mijn Tarotkaarten niet genoeg was. Ik kroop achter mijn computer. Na een hele middag surfen, had ik het gevonden, dacht ik. Het was een meditatieweekend waarbij ze je horoscoop trokken, en via meditatie en handoplegging zou je ‘tot jezelf komen’, zeiden ze. Het was alleen vreselijk duur.

Ik telde mijn spaargeld en ik kwam tekort. Maar ik moest iets doen aan mezelf, vooral voor de kinderen. Die hadden nu lang genoeg een sombere moeder gehad, dat was niet goed voor ze. Ik was niet voor niks bij die kerel weggegaan, en nu waren ze nog niet gelukkig! Ik belde ten einde raad Romy op, met de moeilijke vraag of ik geld kon lenen. Ze aarzelde en zei toen dat ze die avond langs zou komen.

 

Ik zal die avond niet snel meer vergeten. Het was een vrijdagavond. Om acht uur precies ging de bel. Toen ik opendeed, viel ik van verbazing bijna van de trap: op de stoep stonden Romy, Else, en Chantal, een moeder van een vriendinnetje van Chiara. In hun armen flessen wijn en een taart. “Zo, we komen jou even ‘resetten’ want iets gaat er hier niet helemaal goed”, zei Romy vrolijk.

Ze duwden me op de bank, gingen om me heen zitten en begonnen met een preek die ik nooit meer zal vergeten. Of ik gek was geworden. Sinds wanneer waren tarotkaarten belangrijker dan vriendinnen. Hoe kon ik niet aan mijn kinderen denken en alleen aan mezelf en die zogenaamde ‘spiritualiteit’ – ze spraken het uit of het iets heel vies was. En het kostte ook nog eens veel te veel geld. Ik leek wel verslaafd!

We bleven nog heel lang praten die avond, en ik vertelde de meiden hoe slecht ik me soms voelde en dat ik niet wist wat ik daaraan moest doen. “Het antwoord zit hem niet in de kaarten”, vonden ze. Ik moest er meer uit! Leuke dingen doen met vriendinnen, niet me opsluiten in huis. Dat zou me opvrolijken en dan kwam de rest vanzelf wel goed. Ik werd helemaal warm vanbinnen. Wat waren het toch een topwijven!

 

Tja, en sindsdien ben ik niet meer zo fanatiek met de spirituele toestanden. Ik moet eerlijk toegeven dat ik heel soms nog wel een kaartje trek, en een keer per jaar zie ik mijn astroloog, maar dat is meer om me een bepaalde richting in te wijzen. De rest zal ik zelf moeten doen, met behulp van mijn lieve vriendinnen, die ik daartoe wel de kans moet geven. En langzaam maar zeker gaat het nu beter met me. Gelukkig maar.”

[gepubliceerd in Mijn Geheim, 2012]

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s