Home

In een piepklein kabouterhuisje, bovenaan de helling van het dorp geplakt, woont een tanig bergmannetje dat altijd zijn ogen neerslaat als je tegen hem praat. Zijn naam, Yvon, doet in eerste instantie vreemd aan voor een Nederlander, maar zonder ‘e’ is het een gewone mannennaam in Frankrijk. Wij noemen hem voor de grap weleens Gollum, omdat zijn gebogen, magere fysiek sterk doet denken aan dit personage uit de film.

Yvon was voor zijn pensionering een paar jaar geleden nog in dienst van het dorp, als ‘cantonnier’, wat zo veel betekent als ‘gemeentewerker’. Zijn kennis van de bergen, de bron, de rivier en hoe daar mee om te gaan, was onmisbaar voor het dorp, en daarom liep hij mee met de sterke, jonge Dan, de andere cantonnier. Want voor zijn opleiding hoefden ze hem niet te hebben: het was hem nooit gelukt te leren schrijven.

In zijn hele leven is Yvon nooit verder geweest dan het volgende dal; daar is hij schijnbaar geboren. Nadat hij wees is geworden, heeft de familie Serre in La Planche hem liefdevol in hun midden opgenomen. Zijn kleding wordt door hen gewassen, gerepareerd of vernieuwd als dat nodig is, en hij woont al zijn hele volwassen leven in een van hun huisjes, op hun grond. Op zondag is hij altijd bij de Serres, als een lid van de familie.

Hij heeft nooit een vrouw gehad. Er wordt in het dorp iets gefluisterd over een rampzalig verlopen verliefdheid, maar als hij nog maagd is, zou het me niets verbazen. In zijn huisje voert hij een knus vrijgezellenhuishouden, met in de enige kamer een tafeltje vol met troep, een stoel voor een kleine tv, en op een aanrechtje een bord, een Opinel zakmes en een pan die nooit schoon worden gemaakt. Een groezelig bed staat in de hoek bij de kachel.

Yvon is de laatste mandenvlechter uit de buurt, hij zoekt en droogt paddenstoelen, en hij kent de geheimen van de planten in de bergen. Hij maakt zijn eigen pastis, en als je door hem wordt uitgenodigd op de apero, krijg je deze sterke toverdrank in een voor diverse zaken gebuikte beker. Ach, de alcohol ontsmet, moet je maar denken. Als je de zorgvuldig in een viezig trommeltje bewaarde zoutjes maar niet neemt. Die gaan al wat jaartjes mee.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s