Home

Een stuk of vier Marokkaanse vrouwen met hun kleine kinderen, drie Nederlandse moeders en ik zitten op een woensdagochtend in het handenarbeidlokaal van de school. Het is tijd voor de maandelijkse koffieochtend onder leiding van de orthopedagoge. Het gaat vandaag over de vraag hoe je je jonge kind aan het eten krijgt. Of niet. Want al snel blijkt dat geen enkel kind bijvoorbeeld groente eet. “Dat lust hij niet”, is de algemene tendens.
Marijke, een Nederlandse met een hoofddoek om en een slapende baby in haar armen, neemt het woord. “Ik vind het stom om mijn zoontje te dwingen om te eten wat hij niet lekker vindt. Dat doe ik zelf toch ook niet? Wij halen lekker frietjes of shoarma, dat lust hij wel. Die groentes, dat komt nog wel.” De Marokkaanse dames schudden instemmend met hun hoofden. “Mijn zoontje eet alleen maar brood”, zegt er een zachtjes.
De orthopedagoge begint over manieren om je kind aan de groentes te krijgen, maar vindt geen gehoor. Als ze vraagt of de kinderen wel een toetje krijgen als ze hun bord niet hebben leeggegeten, vraagt iemand: “Wat is dat?” Ah, Danoontje; dat kennen ze allemaal wel, maar “Dat eten wij gewoon tussendoor, hoor. Onzin dat dat na het eten moet.” Een Marokkaanse zegt dat een toetje typisch Nederlands is. Dat ontkennen de Nederlandse vrouwen.
Dan gaat het over snoepgewoontes. Iedereen kakelt door elkaar maar Marijke weet er bovenuit te komen: “Mijn kind mag snoepen wanneer hij wil. Vroeger mocht je maar een snoepje of koekje per dag, maar dat vind ik zo ouderwets en zuinig! Bij mij weten mijn kinderen precies waar het snoep ligt, en ze pakken het als ze zin hebben. Doordat ze dat altijd mogen, hoeven ze er tenminste niet de hele tijd om te zeuren!”
Het ligt op het puntje van mijn tong om te vragen of dit geen pure gemakzucht is, maar ik hou me in. De Nederlanders en de Marokkanen zijn het roerend met Marijke eens. Geef die kinderen lekker snoep als ze daar zin in hebben. En chips. Dan heb je geen kind aan ze! Ik kijk in opperste verbazing om me heen en besluit mijn mond te houden. Het lijkt wel of ik op een andere planeet zit.

De volgende dag hoor ik dat er, door de inspanningen van de nieuwe sportdocent, weer een paar duizend euro’s subsidie naar onze school gaan, voor het project ‘Gezonde School XL’. Ze gaan de kinderen leren dat gezonde voeding en voldoende beweging belangrijk zijn. Ik hoop dat de lessen aanslaan, dan kunnen de kinderen misschien hun ouders opvoeden. Maar ik heb er een hard hoofd in.

Advertenties

2 thoughts on “Alleen maar friet

  1. Hoi Mirjam, wat een gaaf stuk! Deze vrouwen gaan niet veranderen, vrees ik met jou. In warmere landen wordt veel meer suiker gebruikt dan bij ons, dus zullen zij sneller naar zoetigheid grijpen. Maar dat moeders hier dat ook doen, *dat* vind ik dom!
    Raar hoor, die vrijheid met snoepen en met chips, vooral i.c.m. het warme eten. Ik vond destijds dat mijn kinderen sowieso 1 hap groente moesten nemen, zodat ze zeker wisten of ze het al dan niet lustten. En ja, dan stond het extra mooi gemaakte toetje op lonk-afstand 🙂
    Het werkte goed, omdat ik meestal groente voor hen ‘mengde’ met zoetere groentes die zij lekker vonden. Een worteltje bij de 2 happen boontjes (want de lepel moest echt wel vol!) als beloning, het werkte vaak wel. En anders heel jammer, maar dan geen toetje.

    Onbeperkt snoepen? Daar kun je erg ziek van worden! Diabetes, cholesterol, verhoogde bloeddruk: allemaal ziektes die je in de hand werkt en die inderdaad duizenden, miljoenen euro’s kosten. Ik ben er zelf een voorbeeld van; bij mij werd vroeger alles met zoetigheid goedgemaakt en onbewust heb ik die neiging ook zelf nog. Maar dan word ik ziek van de diabetes (die zich de dag na een hyper manifesteert in maag en darmen), dus ik kijk wel uit … Het moet ook niet zo; een kus op een zere plek helpt beter dan een snoepje!

    Mijn (stief- &) kinderen mochten 2x per dag iets uit de snoeppot halen en als ze goed gegeten hadden, kregen ze ook een koekje bij mijn koffie. Ze waren al wel wat ouder, maar ik vond het een goed systeem: zo konden ze keuzes maken over het eten en ook eigen verantwoordelijkheid over snoepen opbouwen. Als ze uit hun pot pikten, was die sneller leeg, dus de consequenties waren ook voor hen 🙂

    Ik ben benieuwd hoe die vrouwen vroeger en nu zelf met hun eten en met snoep omgingen. Kwam dat nog ter sprake?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s