Home

Soms lig ik ’s avonds in mijn bed te lezen, op mijn rechterzijde als altijd – boek in rechterhand – en weet ik even niet meer precies waar ik ben. Misschien komt het door een geluidje dat ik buiten hoor, misschien door mijn houding en hetgeen ik aan het doen ben, maar ineens denk ik, heel even maar, dat ik in mijn meisjesbed lig, in het huis in de Guido Gezellelaan in het Brabantse dorp van mijn jeugd.

Buiten is het donker, mijn broertje ligt boven me op zolder en elk moment kan mijn vader de deur van de keuken naar de tuin opendoen om een leeg bierflesje in de krat te zetten die tegen de muur onder mijn slaapkamerraam staat, en een vol mee terug naar binnen te nemen. Mijn hand, ter voorbereiding al aan het snoer van mijn bedlampje, knipt zo snel mogelijk het licht uit, opdat mijn vader niet ziet dat ik nog lees.

Zou dit gevoel betekenen dat ik me thuis voel? Dat ik me behaaglijk voel, veilig? Er wordt over me gewaakt; ik mag niet te lang lezen want dan voel ik me morgen niet lekker. Als er iets is, roep ik gewoon “Mamaaaaa!” Dan komt ze en lost ze alle probleempjes op.

Maar dan, snel al, realiseer ik me dat ik zelf uit mijn warme bed moet opstaan als er “Mamaaa!” geroepen wordt. Het kan niemand een moer schelen hoe laat ik mijn bedlampje uitdoe.

Advertenties

3 thoughts on “Tijdreisje

  1. Hoe herkenbaar … ik was bang in het donker, dus had mijn vader een fietslampje in een hoekje van het plafond gemaakt. Met heel veel moeite kon ik er net bij lezen, maar niet in mijn favoriete houding, op mijn linkerzij met het boek op m’n gezicht. Dan bleef het te donker. Natuurlijk ben ik wel betrapt; dan werd m’n boek afgepakt.

    Toen mijn kinderen klein waren, sliep ik nog altijd met een nachtlampje aan – om te lezen als ik weer niet in slaap kwam, en vanwege mijn angst voor het donker.

    Nu kan ik lezen zoveel ik wil, maar meestal wankel ik al slaapdronken naar boven, kan daar nog net het licht uitdoen en ben dan al vertrokken. Lezen zit er niet in en mijn angst voor het donker is verdwenen.
    Net als bij jou, kan het niemand een moer schelen of en hoe laat ik het bedlampje uitdoe … Al klinkt het van jou wat treuriger omdat jij actief vrouw en moeder bent en ik allang passief moeder en verder niks. Jij bent nog de mama die alle probleempjes oplost en die over haar kind waakt. Het is dus wel belangrijk dat jij je bedlampje niet te laat uitdoet 🙂

    • Ik bedoel die laatste zin niet perse negatief, Marjolein. Het is ook soms fijn dat het niemand wat kan schelen! Maar het zijn natuurlijk die woorden ‘geen moer’ die je op het verkeerde been zetten. En toch wilde ik ze zo laten staan. Geen moer.

      • Ja Mirjam, dat zette me inderdaad wat op het verkeerde been omdat het suggereert dat ook de mensen met wie je huis en hart deelt, niet om jouw welzijn geven. Althans, dat gevoel riep het bij mij op. Voor mijzelf vond ik het ook niet negatief omdat niemand van mij afhankelijk is. Dat is bij jou toch anders.
        Ik bedoelde het overigens absoluut niet (ver-)oordelend; als jij ‘geen moer’ wilt schrijven, zou ik zeggen: “voel je vrij”.
        Maar dat doe je al 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s