Home

Als je voor het eerst rondrijdt over de smalle, kronkelige wegen rondom la Planche, zie je niets anders dan een woeste muur van groen of steile hellingen met rotsen om je heen, en denk je dat er behalve in de paar huizen bij de rivier nergens anders iemand kan wonen. Maar als je een keer ’s avonds het dal in kijkt, zie je op plekken waar je dacht dat er niets anders te vinden zou zijn dan ondoordringbaar struikgewas toch lichtjes knipperen.

Als je er langer bent, ontdek je ten eerste overal weggetjes. De eerste paar meters zijn vaak wat overwoekerd, maar als je verder loopt, zie je dat het wel degelijk ergens heen gaat. Het komt vaak voor dat je via zo’n bergpaadje in twintig minuten naar een gehuchtje loopt, terwijl dat je via de asfaltweg met de auto wel een half uur kost. Voor je gevoel gaat het ook nog eens een hele andere kant op.

Ten tweede leer je dat er geen stuk steile, met brem en bramen begroeide helling is, of het heeft wel een eigenaar. De knoestige bomen die overal staan, zijn tamme kastanjes. De bomen zijn zorgvuldig geplant, ge-ent en gesnoeid, en samen vormen ze ‘plantages’, met de opbrengst waarvan de boer zijn schamele inkomen aanvult. De bordjes ‘defense de rammasser’ zijn geen grap, en op rapen staat een hoge geldboete.

Als je tijdens je wandeling verheugd een troepje bosbessenstruiken tegenkomt, moet je je realiseren dat ook dit zorgvuldig bijgehouden ‘bijverdiensten’ zijn, en de wanordelijke stapels hout die overal schijnbaar lukraak neergesmeten zijn, zorgen voor warme huiskamers in de zeer strenge winters van de Ardêche. Het is een arm gebied, en werkelijk elke boom of struik, elk min of meer begaanbaar stukje berg wordt gebuikt en is van iemand.

Ik heb me er hogelijk over verbaasd, dat elke keer dat ik een lange wandeling had gemaakt in een verlaten gebied, de gemeentewerker (daarover later meer) aan me vroeg of ik het mooi vond ‘daar en daar’, en of ik bij ‘dat en dat’ bosje nog paddenstoelen had gezien. Maar de ervaring leert dat je vanaf een hoge top ver kunt zien en dat je, lopend op die kale top, van verre af zichtbaar bent. En het is waar wat Lulu tegen me zei: de bergen hebben ogen.

Advertenties

2 thoughts on “La Planche – Ogen

  1. De bergen hebben ogen en oren en die leuke dorpsgenote die ineens met een fles champagne voor de deur staat, zomaar, wil waarschijnlijk de laatste roddeltjes horen over je relatie die dan de volgende dag smakelijk door de bar gaan. Dat zijn dure lessen. Maar prachtig blijft het, het bergleven.

  2. Ik heb het idee dat er in die kleine berggemeenschappen meer drama speelt dan in de grootste stad. Over de onderlinge verwikkelingen in la Planche kun je niet een, maar wel een hele serie boeken schrijven. Veel van geleerd. Bijvoorbeeld: als je wil weten hoe en waarom de onderlinge machtsverhoudingen lopen, heb je veel aan die oude maffia-filmwijsheid: follow the money. Daar ga ik ook nog wel een paar blogposts aan wijden…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s