Home

 

Oh, wat zou ik graag op een trein stappen, richting ver hier vandaan. Dat ligt niet aan mijn hekel aan het ‘hier’ en ook niet aan de verlokkingen van het ‘daar’, maar aan datgene dat ertussen ligt. Daarom maakt het me ook niet zo zeer uit waar die trein heen zou gaan, als ik er maar een paar dagen achter elkaar in kan zitten, alleen met mijn gedachten, uit het raam turend, lezend, schrijvend, zijnd.

Ik zou me door man en kind af laten zetten op het station in mijn woonplaats, ik zou ter plekke een kaartje kopen naar een grote stad op drie dagen afstand- of naar de verst gelegen stad waarvoor ik zonder reservering ter plekke een kaartje zou kunnen kopen; ik geef het toeval graag een kans in mijn leven- en ik zou van achter het raam van mijn coupé naar mijn geliefden zwaaien totdat ze uit het zicht bewogen.

Ik zou alleen een kleine tas bij me hebben met wat kleding, een tandenborstel en misschien een kleine laptop. Wat voedsel, drank, boeken en geld; meer had ik niet nodig. Ik zou al snel de grens naar Duitsland overgaan, want het is het meest waarschijnlijke dat mijn trein die kant op zou rijden. Het landschap zou onbekend worden en ik zou pas na een uur of twee om me heen kijken in de coupé. Ik zou verdrietig zijn en opgewonden tegelijk.

Ik zou eerst al mijn boeken uitlezen, op het boek dat me het moeilijkst lijkt en dat ik expres mee had genomen omdat ik daar nu eindelijk de tijd voor zou hebben na. Ik zou tussendoor peinzend naar buiten staren en de blikken van mijn medereizigers meiden. Ik zou af en toe naar mijn idee diepzinnige gedachten en observaties opschrijven in het speciaal daarvoor meegenomen lege schrift- die laptop had ik toch maar thuisgelaten.

Ik zou slecht slapen. Ik slaap altijd slecht in treinen. De hele nacht zou ik me afvragen waarom ik in vredesnaam op deze trein ben gestapt. Ik zou liggen piekeren over alle hiaten in mijn karakter. Waarom ben ik zo verlegen. Waarom ga ik op reis als ik geen contact maak. Wat ben ik voor een autist. Hoe denk ik ooit een boeiende reisreportage te kunnen schrijven als ik alleen maar boeken zit te lezen en naar buiten kijk.

De volgende morgen zou ik gelukkig weer vol goede moed zijn. Zie je wel, ik heb zelfs een gesprekje met een man en een vrouw die al uren naar me zitten te glimlachen. Ik kan het wel, zou ik denken, maar de dag zou hetzelfde verlopen als de vorige en ’s nachts zou ik weer wanhopig liggen piekeren. Ik zou een weloverwogen smsje naar huis sturen. Drie keer wissen en opnieuw beginnen want te negatief. Morgen zal ik bellen.

 

Aangekomen op mijn bestemming zou ik een kamer nemen in het dichtstbijzijnde goedkope hotel. Ik zou mijn spullen op de kamer laten en zo snel mogelijk de waarschijnlijk Oost-Europese stad in gaan. Ik zou de hele dag door de stad dwalen en genieten van mijn anonimiteit. Ik zou zelfs hopen dat ze me als stadsgenoot zagen en daardoor zou ik me even kosmopoliet wanen in plaats van afgetobde moeder en vriendin.

’s Middags zou ik ergens eten waar het druk was, en later zou ik ergens op een terrasje gaan zitten om wat te schrijven. Ik zou om me heen kijken en denken dat het leuk was geweest als er nu iemand naast me had gezeten om mee te praten. Ik zou naar huis bellen. Ik zou een boek pakken en lezen tot het uit was. Dan was het nog vroeger dan ik dacht, en ik zou langzaam, met een omweg teruglopen naar mijn hotel.

Daar zou ik bij het eten een fles wijn bestellen en die veel te snel in mijn eentje opdrinken. Ik zou een toenadering van een man afwimpelen en me steeds ongemakkelijker voelen in het restaurantgedeelte en daarom zou ik maar naar de bar gaan, alwaar ik een gesprek zou beginnen met de eerste de beste die naast me zou komen zitten, vast een of andere eenzame kerel. Ik zou er helemaal treurig van worden.

 

Opgelucht zou ik in de trein stappen voor de terugreis. Onderweg zou ik veel schrijven. Ik zou genieten van het uitzicht en in de laatste paar minuten, als de trein bijna in mijn woonplaats was, zou ik in gesprek raken met een heel leuk iemand. Ik zou vertellen dat ik op reis was voor mijn werk – wat doe je dan? – ik schrijf. Met mezelf als een schaduw in mijn kielzog zou ik uit de trein stappen en naar huis lopen. 

Advertenties

2 thoughts on “Trein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s