Home

Als ik ’s morgens mijn dochter naar school heb gebracht, kom ik op mijn weg naar de supermarkt veel scholieren tegen. Ze haasten zich om op tijd in de klas te zijn, kauwend op hun net aangeschafte ontbijt. Beginnen wij thuis de dag met volkoren boterhammen en een beker melk; deze leerlingen niet. In een hand een doorzichtig zakje met croissants, in de andere een blikje energiedrank.
Nu moet ik zeggen dat een ovenverse croissant op zijn tijd zo’n heerlijk ‘je-ne-sais-quoi’ aan je ontbijtje geeft, maar als dagelijks begin van de dag lijkt het me minder geschikt, alleen al omdat er 130 kilocalorieën in zitten. Een leerling die met zijn ontbijt 150 centiliter cafeïnedrank naar binnen heeft gewerkt, lijkt me geen pretje in de klas. En dan zeur ik verder niet over de schade aan de tanden zo’n drankje doet, want er is geen tijd voor poetsen.
Vetzucht onder kinderen is ook in onze wijk een groot probleem. In de klas van mijn dochter (groep drie) tel ik van de zestien leerlingen er twee die echt te dik zijn. Verder zie je een aantal kinderen steeds meer groeien in de breedte, en enkele ervan ontbijten ’s morgens uit de supermarkt. Het Voedingscentrum liet begin juli weer eens een proefballonnetje op om grote voedselverpakkingen te gaan verbieden, maar dat lijkt me niet ter zake doen.
Het is mijns inziens niet de taak van de overheid om te zorgen dat kinderen moeilijker aan vet eten kunnen komen of er minder van kunnen eten. Deze kinderen moeten opgevoed worden, en misschien hun ouders ook wel. Op onze school zijn hele volksstammen die nog nooit een volkoren boterham van dichtbij hebben gezien. Een boterham sméren, al is het een witte, is vaak al te veel werk voor de ouders, vandaar die croissantjes.
Wat ik wil zeggen, is dat er een soort gemakzucht en decadentie ten grondslag ligt aan onze dikke jeugd. Ouders vinden het ‘zielig’ om hun kinderen dingen te verbieden, want dan gaan ze zo hard huilen. Ze willen niet al te veel moeite doen voor hun eten, dus koken gaat uit zakjes of met de frituur. Als er al gekookt wordt, want veel mensen in de wijk gaan een paar keer per week naar de friettent, die goede zaken doet.
Kinderen krijgen zakken chips mee naar de speeltuin tegen de honger en ze trakteren tegenwoordig als ze jarig zijn een snoepzak èn een zakje chips, want één ding is ook zo kaal. Tijdens de avondvierdaagse gaan alle kaken voortdurend heen en weer, want ‘het is toch een beetje feest’ en daarom moet er blijkbaar voortdurend gesnoept worden, en na afloop een ijsje gelikt. Het afslankend effect van vijf kilometer lopen kan daar niet tegenop.
We zijn veel te ver doorgeslagen voor het verbieden van grote zakken chips of XL-frietbakjes; dat gaat niet meer helpen. Ik vrees dat het de scholen weer zijn, die dit probleem mogen oplossen. Stamp het er in, dat eten wat je grootmoeder niet zou herkennen meestal slecht voor je lijf is. Laat ze opdreunen dat je lichaam je tempel is, en dat het van eerbied tegenover het Leven getuigt, om die tempel goed te verzorgen!

En verbied vet en zoet op school. Dat zal ze hopelijk leren.

Advertenties

3 thoughts on “Croissantje-Redbull (in nrc-next van 18 juni)

  1. Raar maar waar! Een van de vele redenen waarom ik mijn baan opgegeven heb! Het ontbijtje. Mijn kids regelmaat bieden. Kopje thee als ze uit school komen enz enz. Er gewoon zijn!! Wat is er toch mis met pitjes op je boterham…mijn kids weten niet beter. Ook ik vind de traktaties met snoepzakken pure onzin. Gewoon een cakje of een sateprikker met een kaasje of fruit is toch veel beter. Maar ja daar gaan we weer tijd tijd tijd…

    • Gelukkig kun je je kinderen ook een goed ontbijt geven als je werkt, Renate, daar ligt het volgens mij niet perse aan. Ik ben in de luxe positie dat ik thuis werk, dus dat ik altijd kan sturen wat mijn kind eet, maar het gaat er mijns inziens gewoon om, dat je ze leert dat ze niet voortdurend iets vets en zoets in hun mond hoeven te duwen. Op het gevaar af als een ‘fundi’ te klinken: water is goed voor de dorst en brood of fruit goed voor de honger. Aardbeien zijn heerlijk, toch? Daar kan geen snoep tegenop.

      Ach, ik weet het, ik ben een fundamentalist aan het worden…

  2. In de tijd dat mijn kinderen naar school gingen, was trakteren op snoep verboden. We deden allemaal ons best fruit of een kaasprikker zo leuk mogelijk te versieren, zodat het toch nog spannend bleef. Dat ‘toch nog’ gold voor onszelf – de kinderen wisten toen niet beter.

    Wat mijzelf de meeste zorgen baart, is het oeverloos gebruik van energiedrankjes. Hoeveel drukke kinderen zijn al dan niet stiekeme Red Bull-drinkers?
    Ik ben blij dat men het uit de schappen wil halen; ik heb zelf eens een Red Bull gedronken en ik stuiterde 24 uur, zoveel cafeïne zat er in. Dat kan toch niet goed voor kinderen zijn?!?

    Dat ze ontbijten met een croissantje, zo uit de verpakking, is vast niet altijd onwil van de ouders. Hoeveel ouders zouden weten dat hun kind de keurig gesmeerde (volkoren) boterhammen in de bosjes hebben gegooid om daarna in de supermarkt iets lekkerders te kopen?

    Hoe dan ook, het is een ongezonde trend, net als alle chips, ijs en al die andere zondige zaken (waar je later als diabeet nog met weemoed aan terugdenkt …). Daar zijn we het allemaal over eens. Maar hoe stoppen we zo’n trend? Ik denk dat daarvoor veel voorlichting nodig is, aan zowel ouders als aan kinderen. Maar ik ben eerlijk gezegd blij dat ik deze (ook mij bekende) zorgen niet meer heb …

    Ik benijd je niet, Mirjam. Niet daarin 🙂
    Hartelijke groet!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s