Home

Toen mijn dochter geboren werd, leek ze erg op haar papa. Compleet met brede neusbrug. Hij sprak de woorden: “Ik hoop niet dat dat zo blijft!” En het bleef niet zo. Het schijnt dat moeder natuur die truc uithaalt om aan de kersverse vader te ‘bewijzen’ dat de versgeborene wel degelijk met zijn zaad gemaakt is.

Inmiddels bewijst ons meisje dat ze biologisch de onze is, door nu eens een paar dagen of weken erg op haar papa te lijken en dan weer een tijdje op mij. Zowel wat uiterlijk betreft, als qua karaktertrekken. Ze heeft natuurlijk de genetische eigenschappen van ons allebei om uit te kiezen. Dat proces lijkt nog niet gestabiliseerd te zijn.

Daardoor voelt ze soms heel ‘eigen’ en begrijp ik wat ze doet en zegt zonder nadenken. Ze is dan mijn ‘mini-me’, vlees van mijn vlees, bloed van mijn bloed, en mijn lang gekoesterde alleen-op-de-wereld-gevoel is verdwenen.

Soms voelt ze als een complete vreemde, of erger ik me aan bepaalde eigenschappen die ik herken als komende van vaderskant. Dan lachen ze om grapjes die ik niet grappig vind, of treuzelen ze enorm met eten.

Het ergste zijn de momenten dat ik mijn eigen slechte eigenschappen in haar herken, of dingen die ik niet zo leuk vind aan mezelf.

 

Van haar houden zorgt voor acceptatie en begrip voor mezelf en de wereld om me heen.

Advertenties

2 thoughts on “Liefde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s