Home

Woensdag had ik een brainstormochtend op de basisschool van Jonna, over teruglopende leerlingenaantallen. Een zorgwekkende ontwikkeling. Hoe minder leerlingen, hoe minder geld, immers, en dat gaat mijn dochter ook merken.
De conclusie van de vergadering was, dat onze school meer zichtbaar moet zijn in de wijk, en dat ouders moeten helpen bij de activiteiten die daarvoor zorgen. Dan zullen ouders hopelijk hun kinderen naar de wijkschool sturen, in plaats van naar de populaire ‘witte’ Jenaplanschool een stukje verderop.
De leerkrachten kunnen het immers niet alleen af. Ze hebben het al druk genoeg met lessen voorbereiden, geven en evalueren, en met al het ‘papierwerk’ dat daar tegenwoordig bij komt kijken.
Willen ze iets doen dat enigszins buiten het normale lesprogramma valt, dan zijn ze afhankelijk van de hulp van ouders. Ze kunnen moeilijk alleen met de kinderen naar zwemles, bibliotheek of bos.

Toen ik thuiskwam van de vergadering, was Twitter ontploft over de brief van minister Van Bijsterveldt, die een moreel appèl doet op ouders om zich meer betrokken te voelen bij de school van hun kinderen. Ik kon niet anders dan het met haar eens zijn op dit punt.
In mijn ervaring gedragen de meeste ouders zich als pure consumenten en durven ze dit zelfs hardop te zeggen. “Dat is de taak van de school”, roepen ze, als hen wordt gevraagd de handen uit de mouwen te steken.
“Daar zijn we weer”, zeiden een moeder en ik deze week nog tegen elkaar, toen we de Sinterklaascadeautjes kwamen inpakken op school. Vorige week kwamen we elkaar ook tegen bij het luizen kammen, en over drie weken staan we voorbereidingen te treffen voor het kerstontbijt.
Het zijn altijd dezelfde ouders die meehelpen. En dat zijn niet per definitie de ouders zonder werk. Het is een kwestie van mentaliteit; niet van tijd hebben. Je kunt namelijk altijd wel iets bijdragen. Dat Van Bijsterveldt tweeverdieners aanspreekt, raakt dus kant noch wal.

Veel ouders zijn amper geïnteresseerd in wat de school met hun kinderen doet, en waarom. Bij de voorlichtingsavond voor groep drie bij de opening van het jaar, zaten deze keer twee ouders. De rest lag op de bank voor de tv, durf ik te wedden.
Dat de kwaliteit van het onderwijs van hun kind met grote stappen achteruit gaat als er geen meewerkende ouders zijn, komt niet in hun egocentrische consumentenhoofd op.
Dat de wijkschool idealiter een plek is waar we als gemeenschap een nieuwe generatie burgers grootbrengen, mag zeker tot ze doordringen. Zelfs als daar ‘niet vrijblijvende afspraken’ voor nodig zijn.

PS: een verkorte versie van dit verhaal staat zaterdag 3 december in NRC Handelsblad

Advertenties

3 thoughts on “It takes a village…

  1. Hoi Mirjam,hier moet toch ff op reageren,hoe herkenbaar is jouw verhaal voor ons en wat fijn om weer eens te lezen dat er nog zo’n betrokken ouders bestaan,want in deze tijd zijn ze ver te zoeken.Leo had vandaag 3 oud-collega’s op bezoek,die bevestigen wat jij constateert…waar moet dat naar toe…heel erg als dat de toekomst van onze kinderen is…zelf weet ik nog hoe betrokken wij waren en ook vriendinnen van mij, toen onze kinderen de basisschoolleeftijd hadden…leesmoeders,knutselmoeders,idd kadootjes maken voor Sinterklaas en oooo wat was het steeds gezellig!!!! Wat jammer dat de tijd nu zoo anders is….een fijn weekend voor jullie!!!

  2. Zo Mirjam, je weet een goede snaar te raken! Een goed stuk, mijn complimenten!
    Marij heeft het over toen onze kinderen de basisschoolleeftijd hadden, maar in mijn tijd was het niet veel anders: je trof altijd dezelfde moeders. Vaders werkten, (sommige) moeders hielpen. Ik heb het over eind jaren 80, in een stadje waar men beslist christelijke (in 3 of 4 soorten) en openbare scholen wilde, waardoor er onvoldoende leerkrachten waren.

    Ik was leesmoeder en knutselmoeder, mijn kind kreeg huiswerk waar we samen naar keken. Dat is toch je verantwoordelijkheid?
    Maar ook bij ons waren het altijd dezelfde moeders die hielpen. Een creatieve buurvrouw en ik maakten heel wat meer surprises dan alleen voor onze eigen kinderen …

    Dit is blijkbaar van alle tijden. Maar het zal zeker niet beter worden zonder oproepen. Die oproepen moeten talloze malen herhaald worden en dan nog zul je altijd dezelfde ouders tegenkomen …
    Je verantwoordelijkheid als ouder blijft altijd, ongeacht werk, school of wat dan ook. Het is inderdaad een kwestie van mentaliteit.

    Gefeliciteerd met opnieuw een goed stuk dat geplaatst is. Jij gaat goed en dat is je van harte gegund!
    Een fijn weekend en eventuele pakjesavond 🙂

    Marjolein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s