Home

Als ik mijn ouders bel, doet het er voor mij in de meeste gevallen niet toe wie ik aan de lijn krijg; mijn vader of mijn moeder. Vroeger, toen ik nog bij hen in huis woonde, ging ik er als vanzelfsprekend vanuit dat wat ik de een vertelde, de ander ook te weten kwam.

Als mijn moeder mij een briefje schreef, stond daar als afzender ‘pama’ onder. Mijn ouders waren een soort tweehoofdig, achtarmig wezen; een entiteit.

In opvoedingstijdschriften lees je dat het goed is om als ouders een lijn te trekken, ten opzichte van je kind. Dat zou de duidelijkheid ten goede komen en het kind kan dan niet de ene ouder tegen de andere opzetten, of Oedipoudiaal tussenbeide komen.

Ik merk dat ik dat heel anders doe. Ik ben ik, en papa is papa. Duidelijk twee verschillende wezens, en die verschillen mogen er zijn. Ik probeer geen waardeoordeel te geven. Wij zijn het niet altijd eens over de opvoeding, en dat laten we ook zien. Soms ‘wint’ de ene, soms de andere aanpak. Dat ligt eraan wie ‘in charge’ is, en dat is altijd duidelijk.

Zou het eigenlijk iets uitmaken?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s