Home

Prachtig gesprek van schrijver Ernest van der kwast, met ‘La grande dame’ van het Nederlands toneel Ellen Vogel, in de Linda van deze maand. Onder andere over ouder worden. Over liefde natuurlijk. En weemoed. Over de dingen waar je aan denkt als je niet zo veel meer hoeft en veel tijd hebt om na te denken.
Soms komt iets opeens uit de mist, zegt ze over het geheugen. En op de vraag van Van der Kwast wat er dan opduikt, begint ze te vertellen over een middag in de winter, dat ze met haar man bij de open haard van hun huisje op Mallorca zat. Lange wandeling gemaakt, muziek aan. Man zit te lezen, zij aan de andere kant van het vuur zat een collage te maken. Te knippen en te plakken. Gelukkiger kon een mens niet zijn, zegt ze. “Het zijn heel onbenullige, gewone, kleine dingen. Iedereen denkt dat het grootste geluk is geweest toen je kind geboren werd, of toen je je man leerde kennen. Nee, het zijn dit soort dingen, dat gewoon daar zitten in die glazen bol met iemand van wie je houdt.”
Ik denk dat ik hieraan wat vaker moet denken als ik met Jonna en Ad om de tafel zit te ontbijten en Jonna vertelt een onbenullig verhaal dat Ad en ik allebei heel grappig vinden. Het zijn die momenten die later zullen opduiken als heldere visioenen tussen de mistflarden van mijn herinnering.

Advertenties

4 thoughts on “Het geheugen is een regenachtige vallei

  1. Wat heb je dat mooi beschreven, Mirjam. Het grote geluk is de geboorte van je kind, maar inderdaad: je haalt je herinneringen vol liefde evengoed uit gewone, kleine dingen. Het geluk van een nieuw leven doet de pijn van de geboorte vervagen, maar je kind gaat op een dag zomaar naar school en zet stappen op weg naar volwassenheid.
    Ook aan die weg staan prachtige bloemen, dat ben ik absoluut met Ellen Vogel eens.

    Geniet van het nu, zodat je daar later ook, nog en/of weer van kunt genieten. Een zinvolle gedachte, die altijd blijft gelden.

  2. Weet je, Mirjam, ik heb zelf zo vaak het geluk gezocht, maar door PTSS/depressies en allerlei andere dingen wist ik helemaal niet wat geluk wàs. En als je het zoekt, vind je het niet.

    Nu ben ik 55, sinds een jaar (weer) alleen na een pijnlijke breuk, en ik ben tevreden met mijn leven. Ik ben gelukkig met mijn katten, mijn kinderen, ouders, vrienden en familie. Alleen-zijn is niet meer akelig; ik heb genoeg hobby’s en een fijn huis. Ik ben blij dat ik zo kan genieten van de schoonheid buiten, van deze mooie herfst.

    Het is heerlijk dat ik het geluk niet meer hoef te zoeken, dat het nu in mijzelf zit. Als jij dat ook zo ervaart, kun je blijven genieten van je kind, van je partner en van alle dingen die in je leven spelen. Je kunt de tegenslagen beter aan, want je innerlijke basis is stabieler.

    Ach, ik wil maar zeggen: pluk de dag en geniet van alles wat op je pad komt. Verzamel herinneringen voor later. Begin wat eerder dan ik, dat is veel gezonder 🙂
    Het scheelt zoveel in de kwaliteit van je leven, zie je …

    Dat geluk gun ik jou en je gezin van harte!

    Met warme groet,
    Marjolein

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s