Home

Mijn dochter van zes geef ik nu maar bijles
Bezuinigingen op basisschool zorgen voor propvolle klassen met elke dag een andere leraar

Vorige week woensdag kreeg mijn dochter in groep drie het cijfer ‘zes’ geleerd, op donderdag de ‘acht’, en op vrijdag de ‘zeven’. Dit is geen nieuwe telmethode, maar het gevolg van gebrekkige communicatie tussen de juf van woensdag en die van donderdag. Om diezelfde reden kregen de kinderen twee dagen de schrijfletters van het woordje ‘maan’ aangeleerd. De ene dag mèt krul aan de ‘m’, de andere dag zonder.
Overdracht is cruciaal als je met verschillende leerkrachten een groep draait. Maar met eenendertig kinderen in de klas, waarvan drie met een ‘label’, is er zo veel over te dragen, dat de lesstof blijkbaar ondergesneeuwd raakt. Je kunt je afvragen of het zo erg is dat ze twee keer hetzelfde woord aangeleerd krijgen, maar mijn dochter was erg in de war over de twee ‘verschillende’ letters m. Dat krijg je als je zes bent.
Om te zorgen dat er voldoende aandacht blijft voor de individuele kinderen, is er elke ochtend assistentie voor de leerkracht. Aangezien er bijna geen fulltime docenten meer te vinden zijn, heeft dit als resultaat dat de kinderen elke week vijf verschillende gezichten voor de klas zien. Mijn dochter kan de namen na drie weken nog steeds niet onthouden. De docenten die van haar ook niet.
Het klaslokaal is zo volgebouwd, dat de leerkrachten zich amper tussen de bankjes kunnen begeven. Vragen van kinderen moeten dus klassikaal beantwoord worden, want de juf kan niet bij het tafeltje komen. Het kind met het ADHD-label heeft een scherm om zich heen, waarbinnen hij zich amper kan bewegen. Ik word al claustrofobisch al ik er naar kijk. Zou het hem echt rustiger maken?

Hoogleraar othopedagogiek Ludo Verhoeven (Raboud Universiteit Nijmegen) zegt op de website van zijn werkgever dat de kans groot is, dat grotere schoolklassen leiden tot lagere prestaties. “De scholier krijgt minder onderwijs op maat. De docent kan minder aandacht geven en dat gaat ten koste van scholieren aan beide zijden van het spectrum; de uitblinkers en de zwakkeren”, aldus Verhoeven.
De ouders op onze school, kritische consumenten als het tegenwoordig zijn, hebben zich al geroerd. De school is zo verstandig geweest meteen te reageren met een extra voorlichtingsochtend. De coördinator van de onderbouw put zich uit in excuses, maar kan er helaas ook niets aan veranderen. Drie kleutergroepen zijn samengevoegd in één groep drie, omdat er geen geld is voor een tweede klas. “Jullie moeten naar Den Haag”, is haar weerwoord.
Minister van OCW van Bijsterveldt zei bij de opening van dit nieuwe schooljaar dat ze “de lat hoger wil leggen”, omdat “ons land op denkkracht draait, zoals andere landen op olie of goedkope arbeidskrachten”. Door (indirect) te zorgen voor overvolle klassen op de basisschool stimuleert ze mijns inziens niet de kwaliteit van het onderwijs. Misschien kan ze daar nog eens over nadenken. Intussen geef ik mijn dochter maar bijles.

KADER: Minister van Bijsterveldt wil 300 miljoen euro bezuinigen op ‘passend onderwijs’. Dit heeft ook gevolgen voor het reguliere basisonderwijs. Schoolbesturen nemen allemaal een voorschot op de aangekondigde bezuinigingen en vergroten de klassen, blijkt uit een onlangs gehouden enquête van de PO-raad (sectororganisatie primair onderwijs).
De Algemene Onderwijsbond vindt dat er ook op management gekort zou kunnen worden.

Advertenties

4 thoughts on “In NRC-next van 9 september (opinie)

  1. Misschien dat die lat zo hoog is gelegd voor de docenten? Ik kan me wel voorstellen dat een m die op twee verschillende manieren geschreven wordt, in deze fase erg verwarrend is.

    Bij een prikkelarme omgeving voor een ADHD-kind is toch ook de persoonlijke ruimte belangrijk? Het kind hoort wel alles, maar kan zich niet uiten en moet in zijn hokje alles even gemakkelijk leren?

    Je moet de juf(fen) blind kunnen vertrouwen als amper 6-jarige.
    Maar de ouders moeten de minister noch haar hoge lat vertrouwen!

    Laat mijn schooltijd dan maar spartaans zijn geweest met opgedreunde lijstjes (in even overvolle klassen) – ik heb daar nog altijd plezier van als ik snel even iets moet berekenen of een naamval moet weten…
    Ik vind niet dat vroeger alles beter was – de schooltijd van mijn zoons was beduidend leuker dan de mijne, maar de kwaliteit van het onderwijs wordt meer en meer weggehaald en 6-jarigen worden in de war gemaakt.

    Dat is zo ontzettend fout: het fundament al verzwakken …
    Ik hoop dat je artikel helpt, Mirjam.

    Hartelijke groet,
    je vaste lezer 🙂
    Marjolein

  2. De kwaliteit van onderwijs wordt, denk ik, echt niet beter door terug te grijpen naar vroeger. De wereld is veranderd, we leven in Andere Tijden, met andere verwachtingen, mogelijkheden, leer en communicatiemiddelen, met iedereen die meekijkt, er verstand van denkt te hebben maar vaak als enige referentiekader zijn eigen schooltijd gebruikt om zgn. te adviseren over dat onderwijs. Dat schiet niet echt op zo met dat onderwijs en ontstaan er ondertussen ook nog eens ernstige personeelstekorten, zoals Mirjam beschreef in haar brief.
    Het wordt tijd om met elkaar eens goed te kijken wat we als maatschappij van onderwijs verwachten, kritisch te kijken naar het soort ‘ bagage’ dat onze kinderen nodig hebben om kritisch, vrij, creatief, succesvol en slagvaardig aan de slag te kunnen, als ze later groot zijn. Want dat ze groot worden is in ieder geval een redelijke zekerheid, Kleine Kinderen worden Groot. Als we dat eenmaal weten, zouden we vervolgens kunnen kijken wat daarbij allemaal nodig is, welke mogelijkheden deze tijd heeft om de leerlingen, onze kinderen, daarbij te begeleiden. Wat dat kost, hoe je dat het beste kunt organiseren. En niet onbelangrijk, wie, welke professionals daar het beste aan kunnen bijdragen. De wereld van de Toekomst is immers wat Kinderen ervan maken. Als we tot ons door laten dringen wat deze woorden ( die overigens door ons bedacht zijn) betekenen, ontstijgen we wellicht de abstracte discussie over meer geld, hogere kwaliteit etc. Het beste fundament voor het onderwijs is dan ook volgens mij een heldere visie op ontwikkeling en onderwijs, dat recht doet aan de mogelijkheden en wensen van deze tijd. En die van de toekomst. Althans, voor zover dat mogelijk is want de wereld is morgen echt al weer anders dan vandaag. Dat is niet alleen de verantwoordelijkheid van de politiek. maar zeker ook van iedereen die werkt, en/of hart heeft voor kinderen. Van instellingen, bonden, brancheorganisaties. Je kan er morgen mee beginnen, concepten als de brede school, Etutorium of de Sterrenschool zijn daar al volop mee bezig. Steken hun nek uit en zoeken de vernieuwing zonder een speeltuin te worden. De kinderen, hun ouders, de professionals op de werkvloer, ze verdienen goed onderwijs en goed opgeleide leerkrachten die hoge verwachtingen hebben van de kinderen, maar ook plezier hebben in hun werk, sterker, trots uitstralen!! Een prettige bijkomstigheid, frisse, uitdagende concepten trekken, zo is allang bewezen, ook volop enthousiaste leerkrachten. Waar wachten we toch op??

    • Dank, Job, voor dit heldere en enthousiasmerende verhaal. Ik moet zeggen dat ik als ouder niet te klagen heb over nieuwe ideeën en uitvoeringen op mijn dochters’ Brede school. Daarom is het juist zo jammer dat ze door de bezuinigingen zo kort gehouden worden in hun (letterlijke en figuurlijke) bewegingsruimte.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s