Home

Vroeger had je het poesiealbum, gevuld met ouderwetse gedichtjes over morele eigenschappen die je als jongedame diende te bezitten, in het prachtige krullerige handschrift van je oma of opa, versierd met ‘poesieplaatjes’; kitscherige tekeningetjes van poesjes, engeltjes en wat kleine meisjes nog meer fascineert. Tegenwoordig heb je het vriendenboekje; een pre-fab vragenlijstje in een hardcover met Megamindy of Cars.
Vroeger kreeg je zo’n ‘album’ met je communie, en je gaf het alleen aan naaste familie, de juffrouw van je klas, en je aller-, allerbeste vriendinnen. Zij schreven dan over ‘tip, tap, top, de datum heeft een hoedje op’, of ‘vergeet mij niet’. Ik weet nog dat ik hele middagen zat te zweten boven zo’n album, met een velletje met zwarte lijntjes eronder om vooral toch maar zo recht mogelijk te schrijven. Liever kreeg ik ze niet mee naar huis.
Tegenwoordig begint het dus al in de kleuterklas met dat gedonder. Als er eentje begint, volgen ze allemaal, dus dat zijn in mijn geval negentien (oh, heerlijke wijkschool met je kleine klassen!) boekjes in de meest schreeuwerige kleuren. Jonna kan niet schrijven of lezen, toch wel handig als je de vragenlijsten in moet vullen, dus wie zit er elke week weer te zweten boven zo’n boekje? Juist.
Vandaag kreeg ze het vriendenboekje van Jennifer. Jonna haat Jennifer. Jennifer is namelijk nooit aardig, zegt ze. En ze klikt tegen de juf over dingen die niet eens echt gebeurd zijn. Toch is de haat blijkbaar niet wederzijds.
Maar hoe sociaal wenselijk is het, als je op de vraag “Wat is je leukste herinnering aan mij?” moet antwoorden: “Dat ik in dit boekje mag schrijven”? En als op de vraag “Doe een wens voor mij” het antwoord “Dat je eens aardig bent” komt?

Advertenties

3 thoughts on “Doe eens aardig!

  1. O ja, de poesie-albums! Ik heb de mijne nog, al mist er helaas een deel uit de oudste.
    En dan die boekjes van nu, welke film je het leukst vindt en welk boek …
    Alsof kinderen gaan kijken welk boek de moeder van hun vriendinnetje leest.

    Hoe het met 5 jaar is, weet ik niet. Ik weet (via een voormalige stiefdochter) wél hoe het als 10-jarige is: het gaat om scoren. Laat zoveel mogelijk volwassenen de vragen in je ‘vriendenboekje’ beantwoorden, zodat je quasi nonchalant kunt zeggen: “nou, maar ik heb die en die er ook in, en de vriendin van mijn vader. Dat ze niet in het boekje van mijn vriendin wilde schrijven, vond ik vet stom.”

    Zo herkenbaar dus, Mirjam! 🙂 Ik koester mijn poesiealbums met al die overleden dierbaren die voor altijd dat versje voor me achterlieten.
    Daar kan een vriendenboekje niet tegenop 😉

    Hartelijke groet,
    Marjolein

  2. Dat scoren zit er met vijf en zes ook al in, Marjolein. Mijn dochter weet feilloos in wiens boekje ze nog moet schrijven. Ze is echter (nog?) niet zo, dat diegene dan ook niet in haar boekje mogen. Volgens mij wil ze gewoon alle kindjes van haar klas ‘hebben’.
    Verder gaat het om de toegevoegde stickers. Dus ook al is het boekje ‘prefab’ druk gedecoreerd, er moeten zo veel mogelijk (liefst) glitterstickers bijgeplakt worden. Het gaat hier bij niet om het esthetische resultaat 😉

  3. Ooow zijn er weer stickers!?! 😀 Dan snap ik het ook wel, haha!
    Ik vond het ook minder leuk als een niet zo aardig klasgenootje geen glitterende poesieplaatjes inplakte, maar iets zelfgemaakts 🙂

    Ik was destijds voorleesjuf en bovendien bracht mijn zoon altijd vriendinnetjes mee. Alle kinderen wisten dat ik gekalligrafeerde letters maakte én coole plaatjes inplakte, terwijl die plaatjes niet eens nodig waren.

    Inderdaad: het esthetische effect. In de jaren 90 deed je juist geen glitters (dat was “aso”, zoals mijn nu 30-jarige oudste zoon dat uitdrukte), en 10 jaar geleden moesten de teksten glinsteren en roze zijn, maar waren plaatjes not done.
    Dus ook poesiealbum- en vriendenboekjesplaatjes gaan mee met de mode en beleven zelfs glitterplaatjes-revivals.
    Het is maar goed dat ik nog altijd plaatjes uit diverse tijdperken heb, plus een voorbeeldboekje met statige opvoedkundige versjes 😉
    En natuurlijk een Action in de buurt – ik geloof dat die winkelketen heel veel van de heersende mode bepaalt 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s