Home

Vanochtend heb ik, heel voorzichtig, tussen wijsvinger en duim een klein wit glibberig tandje uit de kaak van Jonna getrokken. Het hing eigenlijk nog maar aan een lapje tandvlees en Jonna was blij toen het er uit was; nu kon ze het aan de kinderen in haar klas laten zien! We hebben meteen een doosje gezocht en het ding wordt de hele dag meegedragen als de allergrootste schat. Vanavond gaat de tand onder het hoofdkussen.
Eigenlijk had ik het tandje al een paar dagen geleden willen uittrekken, maar dat mocht niet van Ad. “Als je het maar laat, zo meteen moet ik met haar naar het ziekenhuis.” Zo vindt hij het ook moeilijk om een zetpil te zetten bij zijn dochter of om de klitten uit haar haar te kammen. De harde, nuchtere man verdwijnt zodra hij iets moet doen wat zijn dochter maar in de verste verten pijn kan doen. Ach gut.

Ik denk dat het makkelijker is voor moeders om ingrepen te doen in de integriteit van het lichaam van hun kinderen, omdat het in zekere zin gewoon hun eigen lichaam is. Of ooit onderdeel ervan was, en nu soms nog als zodanig voelt, zeker als ze nog klein zijn. Met verloop van de tijd ontstaat er een steeds grotere afstand en dat is maar goed ook; dat moet zo. Maar tot die tijd: joepie, mijn tand is eruit!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s