Home

– Zo, Jonna, kom eens even bij mama zitten. Hoe gaat het?
– Goed.
– Mooi. Was het leuk op school vandaag?
– (knikt)
– Wat heb je gedaan?
– Weet ik niet meer.
– Heb je nog buiten gespeeld vandaag?
– Ja.
– Met wie allemaal?
– (zucht) Ik heb met zand gespeeld.
– Maar met welk kindje?
– …
– Heb je met Merel gespeeld?
– Nee.
– Heb je al weer alleen gespeeld?
– (knikt)
– Waarom speel je niet met andere kindjes?
– (haalt schouders op)
– Durf je niet?
– (haalt schouders op)
– Geef nou antwoord!
– (begint te huilen)
– Waarom huil je nou?
– Ik wil het hier niet over hebben!
– (mama troost Jonna en weet intussen nog niet wat er verkeerd gaat op het schoolplein)

Bovenstaande scène speelde zich af een dag na mijn tien-minuten-gesprek met de leerkracht van Jonna, waarin onder andere werd gezegd dat Jonna tegenwoordig steeds minder goed aansluiting vindt met andere kindjes, op het schoolplein. Verder was alles goed, ze haalde de hoogste score bij de CITO, in de klas gaat alles soepel, maar tijdens het buitenspelen is ze steeds alleen. En ik focus daar op, want ik zie mezelf staan, op dat schoolplein.

Vandaag was er een koffieochtend op school, waar ouders het onder begeleiding van een orthopedagoge over een thema gaan hebben. Deze maand ging het over ‘praten met je kind’. Gezien de beschreven scène tussen mij en mijn dochter, dacht ik daar wel een paar bruikbare tips te kunnen opdoen. Ik had geluk; er zat maar een andere ouder. Verder de orthopedagoge, een stagiaire en de coördinator van de onderbouw. Drie-op-twee aandacht, dus.

Tips die ik zeker kan gebruiken: praten tijdens een activiteit, bijvoorbeeld wandelen, houd het concreet, zeg wat je doel is (bijv. “Ik wil je graag helpen met andere kindjes te spelen want ik denk dat je dat leuker vindt dan altijd alleen te spelen.”), en, de belangrijkste tip: zwijg meer! Als jij je mond houdt en het kind niet in een bepaalde richting stuurt, gaat het vanzelf wel vertellen waar het mee bezig is.
Daarnaast kwam een voor Jonna ‘vergiftigende’ vriendschap aan het licht, die heel goed de oorzaak kan zijn van haar gedrag op het schoolplein. Gewoon, door goed doorvragen van de professionals in kwestie. Waar je zelf al niet overheen kan kijken… Maar ik ben blij, want hier kan ik Jonna mee helpen. Hier kan ik wat aan doen. En het geeft een fijn gevoel dat ze op school echt wel gezien wordt, door een heel team. En ik ook.

Advertenties

One thought on “Een goed gesprek met je kind

  1. Dat gesprekje klinkt me nog zo bekend in de oren!
    En wat fijn dat er tegenwoordig een team is om te helpen. Zo krijg je inderdaad de juiste hulp.

    In ‘mijn tijd’ was het de schuld van de moeder; dat werd als uitgangspunt gebruikt. Helemaal als je gescheiden was.
    Ik herinner me dat ik met mijn jongste alleen kon communiceren in de auto, hij achterin en ik voorin. Zolang hij mij niet aan hoefde te kijken, kwam er wel wat uit. En ik maar in die spiegel spieken, terwijl hij me daar nauwlettend in de gaten hield … Zodra hij zag dat ik naar hem keek, was het gesprek weer afgelopen.

    Wat is het fijn dat er sindsdien zoveel veranderd is. Wij hebben dus niet voor niets geijverd voor betere begeleiding. Dat doet me goed.
    En met mijn jongste is het uiteindelijk helemaal goedgekomen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s