Home

La Musica Twee: nogal koud

Afgelopen zomer op het Waalstrandje bij Lent, deze winter wegens succes herhaald in de voormalige pershal van De Gelderlander. De voorstelling La musica twee is een intens verhaal over een ontmoeting tussen twee ex-geliefden, op zoek naar ‘die eerste momenten, die weergaloos zijn’.

Voor Spaanse peper, dat sinds 1996 eigentijdse theaterproducties maakt voor een breed publiek, is spelen op locatie een belangrijk uitgangspunt. Maar waarom ze deze keer voor de voormalige pershal van De Gelderlander hebben gekozen, is niet geheel duidelijk. Het is een geweldig gebouw daar zo aan het water, dat is waar, maar een uitgewoonde flat had meer toegevoegd aan het verhaal.
Het stuk begint met een functieloze ‘rondleiding’ door het gebouw, waarna het publiek naar de zaal gedirigeerd wordt. De dekens die iemand uitdeelt, pakken we gretig aan, want het is koud. Pas dan is er aandacht voor het toneel, waarop tussen wat rotzooi een bank staat met de benen van een paspop erop. Tenminste, dat denk je. Tot er een hand verschijnt die een rits opentrekt. Marianne Hermans, de hoofdrolspeelster, zit ‘in de bank’.
Erik Bok, haar tegenspeler, is net zo verrast als wij. Hij had wel stiekem gehoopt zijn ex aan te treffen in het huis, waar zij hun inboedel nog moeten verdelen. “Ze IS er, ze IS er!” roept hij in alle toonaarden, tot het publiek begint te lachen. Dan beginnen ze tegen elkaar in te praten, waarbij ook de regieaanwijzingen worden voorgedragen. Het is een verwarrend begin, en ik ben even bang dat de kou en de harde stoel snel hun tol zullen eisen.
Maar gelukkig worden we snel in het stuk getrokken, met name door het overtuigende spel van Hermans. Zij speelt een intrigerende vrouw, waarvan niet geheel duidelijk is wat haar beweegredenen zijn om terug te gaan en haar ex nog een keer te ontmoeten. Zij gaat immers trouwen met een ander. En hun relatie had zijn momenten, maar was bij tijd en wijle ‘een HEL… een HEL’, zoals Bok ons pathetisch roepend duidelijk maakt.
Twee mensen die niet met en niet zonder elkaar kunnen leven; een bekend thema van Marguerite Duras, die in 1965 het stuk ‘La musica’ schreef, en dat in 1985 aanvulde met ‘La musica twee’. Gingen in het eerste stuk de twee ex-geliefden halverwege de nacht uit elkaar; in het tweede stuk, wat hier gespeeld wordt, blijven ze die hele doorwaakte nacht tot gek makens toe met elkaar praten. Maar het lost niets op.
Er wordt ruzie gemaakt, er wordt servies kapot gegooid, zelfs een wasmachine moet het verduren, en Bok graaft zich een kuil in het zand op het toneel (nog over van de strandvoorstelling van de zomer?). Ook worden er lieve woorden uitgewisseld, en zelfs een lange kus. Het publiek wordt bij de voorstelling betrokken, maar of het door de kou komt of door de knipoog die steeds blijft hangen, het wil maar niet echt intens worden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s