Home

Dit is de derde dag dat ik alleen ben, ergens in een huis in een dorp in Brabant. Ik vind het heerlijk. Alleen zijn wordt zwaar onderschat. Maar ik begin nu wel tegen mezelf te praten, is dat erg?
Gisteren belde ik het thuisfront. Ik wilde mijn dochter even welterusten wensen. Het was kwart over zeven. Normaal ligt ze dan al in bed. Nu zat ze op de bank, met bord eten op schoot, voor de tv.
Ze had geen vlees, want dat was aangebrand (“er was een vuur boven de pan, mama!”). Ze was nog niet in bad geweest en haar haren waren dus nu voor de achtste dag achter elkaar niet gewassen.
Nu weet ik het zeker: zie je wel, ZE KUNNEN NIET ZONDER ME!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s