Home

Twee fijne kerstdagen gehad bij de respectievelijke families die gelukkig dicht bij elkaar wonen. Nu betaalt Ad de prijs; hij ligt al weer drie dagen bijna non-stop in bed en komt alleen naar beneden voor een paar boterhammen en een paar glazen wijn. Meestal als ik al in bed lig; ik zie dan de restjes van zijn eenzame nachtelijke feestmaaltijd als ik ’s ochtends naar beneden kom.
Er bekruipt mij weleens de twijfel: zou het zijn ziekte zijn, of is hij gewoon depressief? Of hoort dat bij elkaar?
Mag ik hier wel over schrijven, of is dit privacy-schending? Is dit wel het lezen waard, of is het alleen maar genant en geeft het de lezer last van plaatsvervangende schaamte?
Wat is de functie van mijn blog?
Ik weet het even allemaal niet meer.
Ik ga met Jonna naar buiten, waar een waterig zonnetje door de wolken probeert te komen.
Ik hoop dat 2011 ons antwoorden op onze vragen brengt.
Alle goeds!

Advertenties

7 thoughts on “Kerstkater

  1. Hoi Mirjam,we lezen net je blog…ja meid het is ook niet makkelijk…je weet het af en toe niet meer…als reactie zit Leo hier met tranen….hij vindt het ook zo erg voor jullie,….hij zegt net dat de ziekte je vaak zo klein krijgt,je wordt er vaak ook zooo depri van…toch is het heel belangrijk dat je het samen probeert te handelen…wij gaan er maandag even tussenuit…even een paar dagen naar Oostende…in een hotel aan zee. In een andere omgeving en lekker gaan eten,want daar kan Leo gelukkig enorm van genieten….veel rusten doet Leo ook hoor de ziekte vreet immers zoveel energie…vanmiddag ook maar alleen naar een verjaardag,want leo is nu niet graag tussen teveel drukte…we hopen van ganser harte dat ook voor jullie 2011 een ommekeer in de ziekte mag brengen en als Ad wil of er behoefte aan heeft kan hij Leo altijd bellen…en vooral de moed erin houden….dat doen wij ook…hou jullie taai. Heel veel liefs Leo en Marij

  2. Hoi Leo en Marij, dank voor de opbeurende woorden. Fijn dat jullie effe weg gaan. Dat gaat voor ons niet want Jonna moet maandag weer naar school. We hebben gelukkig met zijn tweetjes wel een fijne dag gehad want dat valt niet altijd mee met een zieke papa. Maar ik denk dat we het ergste weer gehad hebben.
    Ik zal zeggen dat hij mag bellen… alleen doet hij dat niet als hij zich slecht voelt, da’s het jammere.

  3. Het is moeilijk de balans tussen doen en rust te vinden als je ziek bent. Dat weet ik zelf door m’n diverse mankementen. Depressie en ziekte gaan bij mij samen, en ik denk bij velen.

    Als je al weinig energie hebt doordat je ziek bent en je bent twee hele dagen op pad, ben je daarna doodmoe. Je hebt te veel van je schaarse energie gebruikt. Je voelt je schuldig om die moeheid, want je laat je gezin ‘in de steek’. Je sluit je af voor dat gezin om hen niet ook nog met je schuldgevoel te belasten, je doet dingen stiekem zodat ze niet zien hoe moe en ellendig je je voelt.
    Dat is zoals het bij mij ging (het gaat nu gemakkelijker doordat ik alleen ben, wat me tegelijkertijd ook eenzaam maakt), en wat je beschrijft klinkt alsof dat ook op Ad van toepassing is.

    Wat is er mis mee dit te schrijven? Als de functie van je blog is dat je het even kwijt bent (op een relatief anonieme manier) en je krijgt begrijpende reacties, die je misschien een beetje helpen, dan heb je meerdere functies tegelijkertijd te pakken en allen zijn winst.
    Ik vind niet dat je privacy schendt; de buitenwereld kent Ad niet, hij is ‘van papier’. Wat jou betreft: jij hebt toch ook je behoefte om gehoord te worden, om niet zo alleen te zijn en je vragen te kunnen stellen?
    Voor de partner van een zieke die moe en somber is, is het minstens even moeilijk om daarmee te leven …

    Kristien Hemmerechts schreef bij de dood van haar kinderen: je zit diep in de put en je kunt elkaar niet helpen want ieder zit in zijn eigen put.
    Als je je partner wilt helpen, moet je uit jouw put klimmen (en dat is bijna geen doen), dan de afstand overbruggen en vervolgens de klim in zijn put maken, hem bewegen met jou naar boven te klimmen om daar, uit de put, samen te praten en de putten te dempen. Dat is ondoenlijk …

    Mensen vergeten dat er twee putten zijn. Jij moet je groot houden, flink blijven voor Jonna, en vooral blijven leven! Anders kun je Ad niet helpen als hij eens vanuit zijn put naar je roept. Laat zijn ziekte niet jouw leven naar de put helpen, maar gebruik je blog om steun te krijgen, begrip voor jouw gevoelens.

    Ik wens jullie alle moed en kracht die nodig is om in 2011 misschien een bodempje put te dempen, en ik hoop dat deze reactie en het weten dat ook ik meeleef, een klein beetje helpt. Een schepje zand van mij 😉

    Veel liefs!
    Marjolein

  4. Sorry voor de lange reactie van zojuist … Er moet nog een schepje bovenop ook: een rectificatie.
    Waar ik schreef dat jij je groot moet houden, bedoel ik dat niet in samenhang met Ad, maar als iets wat ik door alles heen lees. Dat is evengoed doodvermoeiend en je krijgt geen steun van je partner: je staat er op die momenten alleen voor. Net als hij.

    Sta jezelf ook toe moe te zijn en te schrijven, het allemaal even niet meer te weten. Dat lijkt me heel gezond.

    Nogmaals veel liefs en sterkte!

  5. mooi de reactie van Marjolein…we kennen elkaar wel niet…maar ook is het een enorme steun voor ons wat ze schrijft..wij zitten immers in hetzelfde schuitje!! Doet goed om dit te lezen…

  6. Dag Leo en Marij, dank je wel! Dat vind ik fijn, dat we elkaar op zo’n manier toch helpen. Ook jullie hebben met deze situatie te kampen, ook jullie hebben ieder je eigen put … Jullie gaan er samen (op) uit, wat fijn!

    Heel veel stellen waarvan de ene ziek is en de andere dan extra sterk moet zijn, hebben het moeilijk. Maar ze hebben het helaas niet samen moeilijk: elk op de eigen manier. Je leunt niet meer tegen elkaar aan zoals vroeger, je bent uit balans.

    Mirjam, door deze blog heb je dus zonder het te beseffen een kleine kettingreactie in gang gezet: misschien kennen Leo en Marij ook weer mensen die iets herkennen, misschien begrijpen anderen het iets beter en reiken elkaar wat zand aan om de put minder diep te maken …

    We zijn als zandkorrels die elkaar op één minuscuul plekje raken, verbonden temidden van een wereld van mensen die hier misschien wel naar zoeken … Zoveel mensen zijn ziek en/of somber, en zoveel partners moeten dan de kar trekken – al die mensen passen aan dat ene segment van die andere zandkorrel, waardoor een bergje zand van begrip voor elkaar kan ontstaan. En heel misschien wordt die berg zand zo groot dat er eens één put gedempt kan worden, of meerdere minder diep. Dat is jouw winst, en aan jou te danken, Mirjam, want jij schreef er over!

    Leo en Marij, geniet van het strand van Oostende. Ik hoop dat jullie er nieuwe kracht opdoen en een bodempje put kunnen dempen, zodat je er weer even iets beter tegen kunt.
    Wie weet, wordt die put ooit weer dat zandkasteel waarin je samen gezond en opgewekt woonden.
    Datzelfde wens ik jou en de jouwen natuurlijk ook, Mirjam! En zelf doe ik ook mee 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s