Home

Gisteren (op internet) een documentaire gekeken van Sarah Mathilde Domogala, getiteld ‘All we ever wanted’. Deze titel is gebaseerd op het boek ‘All we ever wanted, is everything’ (goeie titel), en de docu gaat over jonge (25), succesvolle mensen uit de Randstad, die stuk voor stuk bezwijken onder een enorme levensangst. De meeste waren werkzaam in een creatief beroep en hadden het helemaal voor elkaar. Met behulp van Prozac.
Laatst stond ook al een stuk in de nrc-next over deze generatie, die last zouden hebben van een veel te grote keuzevrijheid, volgens de auteur (ben de naam even kwijt). Als veertiger moet ik toch even kwijt dat ik dit argument voor verlamming in ‘mijn tijd’ ook al regelmatig hoorde. De enorme hoeveelheid keuzes was natuurlijk in mijn jeugd ook al aanwezig; is in feite geproduceerd door onze grootouders, de naoorlogse wederopbouwgeneratie.
Onze ouders hebben vervolgens de vrijheid bevochten om van al die mogelijkheden te kunnen en mogen genieten. En diezelfde vrijheid zorgt nu voor de verlammende keuzestress van de hedendaagse werkzame generatie. Van twintig tot vijftig, ze hebben er allemaal tot op zekere hoogte last van, al is en blijft het natuurlijk een luxeprobleem. Maar, zoals iemand in de docu terecht opmerkte: een luxeprobleem is ook een probleem.
Het komt mij voor, dat de mens een zeldzaam vermogen heeft te lijden aan het leven. Is het niet uit gebrek aan voedsel, vruchtbare vrouwtjes, onderdak of vrijheid van meningsuiting, dan wel uit een te grote hoeveelheid mogelijkheden, zodat er een enorme verwachting ontstaat; een grote druk om te presteren. En als we die druk weer overwonnen hebben, komt er wel weer een ander probleem.
Problemen zijn inherent aan de mens; zij maken de mens de mens.

Advertenties

2 thoughts on “Jong, veelbelovend en depressief

  1. Ik weet niet of het de overdaad is die depressief maakt, Mirjam.
    De generatie van mijn ouders heeft de oorlog meegemaakt en dat heeft hun kindertijd misvormd. Er moest verschrikkelijk hard gewerkt worden aan de wederopbouw, maar ook om armoede tegen te gaan. Veel vrouwen in de leeftijd van mijn ouders (mijn moeder inbegrepen) kregen problemen vanwege die druk en hen werd valium of librium voorgeschreven.

    Datzelfde gold feitelijk voor mijn generatie: de druk om geen armoede te lijden, de druk om ‘gewoon’ te zijn, niet op te vallen en vooral zuinig te zijn was enorm. Alles moest ‘zoals het hoorde’. Ook ik ben een valium- en prozacgerelateerd slikker, al vanaf mijn vroege puberteit. En ik bevind mij in zeer groot gezelschap van generatiegenoten.

    De generatie na mij heeft veel meer mogelijkheden, maar ook meer vrijheid. Die vrijheid kan gevaarlijk zijn als je die niet aankunt. Ik denk dat ook daar veel mensen problemen van ondervinden. Het is waar dat problemen inherent zijn aan de mens, maar er kan i.m.o. ook sprake zijn van een kettingreactie die van generatie op generatie overgedragen wordt, een reactie die ‘presteren’ en ‘falen’ hand in hand laat gaan, die op basis van deze faalangst foute keuzes maakt en daardoor ook depressief wordt.

    Je stuk roept dit alles bij mij op, dat vind ik er zo goed aan!
    Hartelijke groet,
    Marjolein

  2. Zie stuk in de nrc-next vandaag (10 nov, pag 20-21), niet van mijn hand maar precies over dit onderwerp. Hing het in de lucht, ofzo? Ik heb de docu maar toevallig gezien op de site van ‘uitzending gemist’, is al weken geleden uitgezonden…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s