Home

Ongeveer twee maanden geleden heeft Ad de diagnose ‘Pitoriasis Rubia Pilori’ gekregen voor de rode vlekken die hem van kop tot tenen bedekken. Het is een zeldzame huidziekte, waarvan ze niet weten hoe je er aan komt, en ook niet hoe het weer over gaat. Bij sommigen is het een kwestie van maanden, bij anderen van jaren. Toen waren het nog rode vlekken, nu is het dikke, eeltachtige huid, die langzaam afschilfert. Zijn handen en voeten zijn zo erg, dat hij niet kan werken. Zie je Ad al thuis zitten niks doen?
Daarnaast weigert hij de voorgeschreven medicijnen, waarvan hij zegt dat het middel erger is dan de kwaal. Dat is nog een heel gedoe geweest, maar uiteindelijk heeft de dermatoloog toegezegd dat we het met alleen hormoonzalf en koelspul mogen proberen. Het gaat al een stuk beter, nu, gelukkig.

Wij zijn ons rot geschrokken natuurlijk. Maar alles went. Zie hieronder een stukje van een verhaal dat ik voor MG schreef.

En zo wenden we allemaal, ieder op zijn eigen manier, langzaam aan de situatie. Want reken maar dat als iemand ziek wordt, zijn hele gezin er mee te maken krijgt. Op dit moment weten we nog steeds niet zeker waar het heen gaat, maar er is hoop. Ad is gisteren voor controle terug geweest naar de dermatoloog en die zei het ook: “Dat ziet er verbazingwekkend goed uit.” Ook zonder de pillen weet zijn huid zich te herstellen, zo blijkt.
De huid in zijn gezicht, hals en schouders ziet er bijna normaal uit. Er komen in ieder geval geen schilfers meer af en het jeukt niet meer. Soms is het wat rood en vlekkerig, en dan weer ziet het er glad en normaal uit. Aart grapt af en toe: “Sommige mensen geven daar veel geld voor uit bij de plastisch chirurg; maar je kunt je huid ook verjongen met een paar maandjes PRP!” Ik ben al lang blij dat hij weer lacht.
Op zijn armen is er goed resultaat geboekt met de alternatieve zalven, waarvan hij de minst schadelijke nu mag gebruiken in plaats van de hormoonzalf. Dus dat scheelt weer een hoop troep in zijn lijf. Het enige waar hij echt nog last van heeft, zijn zijn handen en voeten. Dat gaat nog wel een paar maandjes duren, zei de dermatoloog. Maar misschien is hij aan het eind van de zomer vlekvrij.
“Soms smeer ik mijn voeten in en dan ben ik verbaasd dat ik niet volledig in paniek raak en denk dat mijn tenen er af gaan vallen”, zei Ad gisteren. Het is sowieso verbazingwekkend waar een mens aan kan wennen, denk ik wel eens. Van te voren ben je bang dat je het allemaal niet aan kunt, maar als je er midden in zit, heb je geen andere keus dan stapje voor stapje vooruit te gaan.
Het gaat op en af. De ene dag is hij hoopvol gestemd en vrolijk, de andere dag heeft hij even helemaal genoeg van het gesmeer en gedoe. Dan wil hij gewoon in zijn T-shirt een pilsje pakken op het terras of gewoon klussen aannemen en het huis uit. Dat kan ik me levendig voorstellen. Soms ben je gewoon moe van het ziek-zijn, maar je kunt er niet even uitstappen, of even op de pauzeknop drukken. Je moet de hele film uitzitten, tot het eind.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s