Home

Ik heb een nieuwe bijbaan. Om te voorkomen dat ik met mijn schouders tegen mijn oren vastroest achter mijn laptop, breng ik tegenwoordig de post rond. Dat wil zeggen dat ik van een tot ongeveer drie uur ’s middags rondloop in een oranje jas, met enorme oranje tassen aan mijn fiets. Dat is beter dan het ronddwalen op internet of blaadjes lezend en slapen hangen op de bank, wat ik eerlijk gezegd normaal gesproken doe in die tijd. Bovendien levert het me nu al ongekend veel inspiratie op. Hele gezinsdrama’s spelen zich voor mijn ogen af (scheidingen en ‘verkeerd bezorgde post’), ik zie geluk (geboren kindertjes, trouwwensen) en eenzaamheid (weet je hoeveel mensen er thuis op de bank zitten tussen 1 en 3? en echt niet alleen bejaarden) en illustraties voor maatschappelijke ontwikkelingen (weet je hoeveel zzp-ers er tegenwoordig zijn??? Op vijf van de tien adressen zit wel een bedrijfje! En weet je hoeveel dingen er van internet worden besteld! Tegenwoordig meer vreemd ingepakte pakjes die net door de bus kunnen uit vreemde landen, dan gewone post!).
Dus deze bijbaan is goed voor mijn schrijverij, goed voor mijn financiele positie en goed voor mijn conditie (twee uur lopen per dag; ik hoef niet meer naar de sportschool!). Maar het mooiste is de blik van Jonna als ik in mijn prachtjas naast haar loop om haar naar school te brengen. “Mijn mama is postbode geworden!”, riep ze de eerste keer tegen iedereen die het maar wilde horen. Dit doet haar meer dan de plaatsing van mijn stuk met foto’s van haar, in de ‘Groter groeien’ van mei.
Als postbode ben ik tenminste echt iets.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s