Home

Ooit heb ik de geweldige tip gekregen mijn schrijfsels zo dicht mogelijk bij mezelf te houden. Dat wil zeggen: schrijf altijd over iets waar je verstand van hebt, en het liefst nog over iets waar je hart bij ligt. Sinds ik me aan deze wijze raad houd, kan ik mijn artikelen ook beter verkopen. Maar er kleeft een groot nadeel aan: als het over jezelf gaat, moet je ook als illustratiemateriaal dienen. Deze week ga ik voor de tweede keer op de foto voor een blad dat een artikel van me gekocht heeft. Met mijn dochter.
Dat doet me denken over ijdelheid; ik wil eigenlijk niet met mijn hoofd in zo’n blad, maar datzelfde tijdschrift stuur ik vrijwillig bladzijden vol met mijn zieleroerselen. Ik maak er zelfs mijn beroep van…
Volgens mij laten woorden en zinnen meer ruimte voor interpretatie door de lezer; hij of zij kan het gelezene altijd een beetje aanpassen aan zijn of haar eigen leven of gevoelens. Een foto (zeker een portretfoto) komt keihard bij je binnen en zegt “Hallo, dit ben ik en dit gaat over mij!”
Met mijn teksten heb ik nog de illusie dat ik iets kan betekenen voor andere mensen. Met die foto beteken ik alleen iets voor mijn ouders, die het ding vast gaan uitknippen en inlijsten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s